3. ,,To, że staram się ciebie nie kochać tylko sprawia, że kocham cię jeszcze bardziej''

Nickelback - Trying Not To Love You

Staram się ciebie nie kochać, tylko to zaszło za daleko.

Staram się ciebie nie potrzebować, to mnie rozrywa na strzępy.

Nie widzę światełka w tunelu, jestem tutaj, na dole, na podłodze

i nadal próbuję, sama nie wiem, po co.*

        Minionej nocy znów śniła o swoim synku i kiedy uniosła powieki rano, przez chwilę żyła złudzeniem, że Benjamin nigdy nie zaginął, że był wciąż przy niej, bezpieczny i zdrowy. Uśmiechnęła się promienniej, niż wczoraj czy tydzień temu. Próbowała czerpać z tego snu łapczywie, zachłysnąć się imitacją szczęścia, jakiej posmakowała tej nocy. A potem pojawiła się rzeczywistość, zabierając jej beztroskę i lekkość bez pytania.
        Spojrzała w bok i wzrokiem odnalazła mężczyznę. Oczy miał otwarte, ale nie patrzył w jej kierunku, tylko na sufit, jak gdyby szukał tam odpowiedzi na kłopotliwe pytania, które go trapiły. Twarz miał zamyśloną i zatroskaną, a spod kołdry wyglądała nonszalancko jego klatka piersiowa. Michelle poczuła narastający gniew. Czy Dylan nie czuje się tu zbyt dobrze? Nie mieszka już tu. Są w separacji, tak jakby byli małżeństwem już tylko na papierku. Nie może tak po prostu przychodzić, kiedy mu się podoba i wykorzystywać jej momentu słabości.
        Dziewczyna odwróciła wzrok, obawiając się, że brunet w jakiś sposób odgadnie jej myśli. Coraz częściej nie potrafiła zrozumieć samej siebie. Nikt nie kazał jej spędzać z nim kolejnej nocy, udając, że między nimi nic się nigdy nie popsuło. Znów pozwoliła mu tu zostać, ponieważ jej samotność przybierała chorobliwych rozmiarów. Potrzebowała kogokolwiek. Potrzebowała czuć, że nie jest wszystkim obojętna, a tak naprawdę tylko on jeszcze nie obraził się na nią za jej chłód. Wszystkich innych zbyła już dawno, nie mając najmniejszej ochoty na czyjeś towarzystwo, Dylan natomiast wciąż miał u niej specjalne względy. Bądź co bądź, teoretycznie wciąż był jej mężem.
        Michelle wstała z łóżka i pospiesznie narzuciła na siebie popielatą bluzę i dżinsy. Włosy niedbale przeczesała palcami, po czym związała je gumką i podeszła do drzwi. W ostatniej chwili, nim mężczyzna zatrzymał ją pytaniem, sama zawahała się i rzuciła w jego stronę:
        - Chodź ze mną.

OOO

         Trzy lata temu lubiła siebie, swój wygląd i wnętrze. Miała swoje pasje i próbowała robić wszystko tak, by mieć czas na przyjemności - byle tylko nie wpaść w nieprzyjemną rutynę. Trzy lata temu miała marzenia, które pielęgnowała latami, byle tylko nie stracić ich z oczu. Niejednokrotnie łapała się na tym, że żyła bardziej fikcją, niż rzeczywistością - ale czy to dziwne, gdy jej realny świat był tak daleki od ideału? Trzy lata temu potrafiła ryzykować, ślepo wierząc, że Bóg czuwa nad nią i nie pozwoli jej zbłądzić. To był chyba największy dowód jej naiwności, która doprowadziła do niejednej tragedii.
        Florence zacisnęła pięści. Miała ochotę z całej siły uderzyć nimi w ścianę, tylko po co? To tylko cegła, pozbawiona uczuć i emocji. O wiele lepiej zadać ból samej sobie - to przynajmniej będzie sensowna ofiara.
        Zachowywała się tak, jakby wpadła w trans. Z salonu popędziła prosto do łazienki. Otworzyła szafkę pod umywalką i sięgnęła ręką po niewielkie pudełeczko. Uniosła wieko i tęsknym wzrokiem oprowadziła niewielki przedmiot, który odbijał blask jej załzawionych oczu w sobie. 

        W tej samej chwili do uszu kobiety dotarł dźwięk dzwonka. Postanowiła go zignorować, jednak jej gość nie dawał za wygraną.

        - Piękna, otwórz! - krzyczał zachęcająco Liam, coraz energiczniej uderzając dłonią w drzwi. - Wiem, że tam jesteś. Przyniosłem czekoladki i wiesz, co jeszcze zrobiłem? - roześmiał się, po czym kontynuował: - Zamówiłem na twój adres ogromną pizzę, więc jeśli nie chcesz za nią płacić, nie masz wyboru - musisz wpuścić mnie do środka.

         Dziewczyna poczuła, jak gotuje się krew w jej żyłach. Odkąd zobaczyła Liama po raz pierwszy, była pewna, że zależy mu tylko na poderwaniu jej i zabawieniu się jej kosztem. Nie zamierzała spełnić jego zachcianek, nie mogła jednak zlekceważyć jego dobijania się do mieszkania. Ze zniechęceniem podeszła do drzwi i uchyliła je, patrząc na bruneta bezlitośnie. Na jego twarzy malował się irytujący uśmieszek.

         - To jak, mała? Pepperoni czy hawajska? - mężczyzna poruszył brwiami jednoznacznie, a ciemnowłosa uśmiechnęła się, odczuwając swego rodzaju satysfakcję z tego, że za moment go spławi.

        - Żadna, jestem na diecie - odparła krótko. - I tak na przyszłość, zapowiadaj swoją wizytę. Mogło mnie przecież nie być w domu.

        - Serio? Bo coś mi się zdawało, że raczej nieczęsto wyściubiasz nos poza swoje terytorium - zdziwił się, a Florence zdenerwowała się już nie na żarty.

        - A może po prostu czekam na naprawdę godne mojej uwagi towarzystwo?

        - Że niby ja nie odpowiadam twoim wymogom? - skrzywił się. - Wiesz co, księżniczko? Takich jak ty to ja mogę mieć na pęczki i to codziennie inną.

        - Czekasz na oklaski? - zirytowała się. - Skoro taki jesteś rozchwytywany, to po co tu przyszedłeś?

        - Tak szczerze, to chyba nie jestem już pewien - odrzekł chłodno. - Dobra, mam tego dość. Chcesz to siedź tu sobie sama aż do usranej śmierci, mam to gdzieś - skwitował, po czym odszedł, cały w nerwach.

        Dziewczyna zamknęła za nim drzwi i westchnęła. Czy powinna przejmować się kimś takim, jak Liam? Czy jego słowa powinny sprawić jej ból? Postanowiła o tym zapomnieć. Przez chwilę nie pamiętała, w czym przeszkodził jej nagły wybuch emocji mężczyzny, teraz jednak przypomniała sobie o tym i wróciła do łazienki.      
 

OOO

         Piasek tłumił odgłos ich kroków, trzeszcząc pod ich ciężarem. Fale obijały się o brzeg, szumiąc przy tym rozkosznie. Michelle zawsze uspokajała się, słuchając tych wszystkich dźwięków - była momentalnie wyciszona, jakby zostawiała problemy za sobą. Kiedyś wyobraziła sobie, że zapisuje wszystkie swoje rozterki na kartce, wkłada ją do butelki i rzuca prosto w błękitną otchłań, pozwalając, by cały ten ciężar odpłynął i nigdy nie wracał. Gdyby to było takie proste, postąpiłaby tak już dawno temu. Niestety, rzeczywistość była o wiele mniej kolorowa.
        Chelle spojrzała ukradkiem na męża. Jego twarzy nie zdobił wcale uśmiech, był wyraźnie rozgniewany, lecz nie na nią. Znała go na tyle dobrze, by bez słów rozumieć powód jego podłego nastroju. Opowiedział jej kiedyś, że jego ojciec był żeglarzem, a że nienawidził go z całego serca, to w pewnym momencie znienawidził również morze. Nigdy nie próbowała poznać tej historii, ponieważ widziała, że stare rany wciąż się nie zagoiły. Miała ochotę złapać go za rękę, by poczuł się pewniej, w ostatniej chwili zrezygnowała jednak z tego. Po raz kolejny chciała zrobić coś, co podpowiadał rozum i co z kolei było stanowczo odradzane przez serce, bojące się krzywdy.
        Wreszcie dziewczyna zatrzymała się w miejscu i usiadła na piasku, czekając, aż Dylan zrobi to samo. Ten rozejrzał się wokoło, próbując odpowiedzieć sobie na pytanie: ,,Po co ona mnie tu ściągnęła?''. W końcu ugiął się i zajął miejsce obok niej. Spojrzał tam, gdzie ona - prosto za horyzont.
        - Kocham to miejsce - powiedziała marzycielskim tonem, choć był on chłodniejszy, niż zazwyczaj. - Właściwie, plaża jak każda inna. Wierzę, że są ludzie, którzy przechodzą tędy obojętnie - tak, jak ja kiedyś. Ale dziś jest to dla mnie wyjątkowe miejsce. To tutaj spotkałam człowieka, który rozumiał mnie, jak nikt inny. Pokazał mi inną stronę życia. Zakochałam się w nim.
        Zamilkła na chwilę, chwytając powietrze mocno w płuca.

        - A potem ten człowiek, którego tak bardzo kochałam, musiał odejść - dodała, a ciało Dylana przeszył dreszcz. - W głębi duszy wiem, że zrobił to, bo byłam okropną żoną. Traktowałam go oschle, naprawdę jestem tego świadoma. Na jego oczach staczałam się na dno, zasłaniając tęsknotą swoje odwieczne słabości. W pewnym momencie musiało go to przerosnąć.

         - Michelle, dlaczego nie mówisz tego do mnie? - zapytał mężczyzna stanowczo. - Dlaczego na mnie nie spojrzysz? Przecież ja jestem tu z tobą.

        Nie odpowiedziała, dlatego to on przejął inicjatywę, choć z trudem.

        - Nie ma dnia, żebym nie zastanawiał się nad naszym związkiem i czy przypadkiem ta cała separacja nie była błędem. I wiesz, do jakiego zawsze dochodzę wniosku? - spytał, patrząc na nią, choć ona skutecznie uciekała wzrokiem. - Że to wcale nie był błąd - powiedział, po czym wstał i otrzepał spodnie z piasku. Pokręcił głową i ponownie spojrzał na ukochaną. Był w głębokim szoku, gdy tym razem ich spojrzenia spotkały się. - Kocham cię za mocno, by patrzeć, jak ranisz samą siebie. Pamiętasz swoją próbę samobójczą? Ile połknęłaś tych cholernych tabletek? I po co to tak naprawdę było? Czy twoim zdaniem twoja śmierć mogła pomóc w odnalezieniu naszego syna?

        - Jak możesz tak mówić! - wybuchła. - Jak możesz! Nie masz pojęcia, co czuję!

        - Ty też, Michelle! A zachowujesz się tak, jakbyś pozjadała wszystkie rozumy! To, że nie próbowałem się zabić, nie oznacza, że nie tęskniłem za Benjaminem. Tęskniłem jak diabli! Robiłem, co w mojej mocy, byle tylko trafić na jakiś nowy trop. Walczyłem o niego i o ciebie, ale ty odtrącałaś mnie.

        - To wszystko nie tak - powiedziała cicho i wstała z ziemi. Mężczyzna podszedł bliżej, starannie układając kolejne zdanie w myślach.

        - Dlaczego mnie odepchnęłaś, Michelle?

        Dziewczyna zawahała się. Gwałtownie odwróciła wzrok, a mężczyzna przez okamgnienie miał wrażenie, że przesadził i Chelle rozpłacze się. Tak się jednak nie stało. Choć oczy miała zaszklone, jej policzki wciąż były suche i chłodne.

        - Bo to wszystko moja wina... - szepnęła. - Nie mogłam znieść twojego wzroku. W twoich oczach widziałam nienawiść. Wiedziałeś, że to moja wina, że Bena z nami nie ma, ale nigdy nie powiedziałeś mi tego w twarz.

        - Wcale tak nie myślę - przerwał stanowczo. - Chelle, nigdy mi to nawet nie przeszło przez myśl!

        Niemal krzyknął, ona jednak nie słuchała go już. Momentalnie minęła go i zaczęła biec, uciekać od niego i od tej rozmowy. Słyszała, że on też biegnie, chcąc ją dogonić. Wiedziała, że prędzej czy później tak się stanie, był przecież w o wiele lepszej kondycji niż ona, jednak nie zamierzała się zatrzymać. Poczuła, że wszystko to przerasta ją jeszcze bardziej. Prawda i poczucie winy. Gdy poczuła, jak jego silne dłonie zatrzymują ją i ciągną ku sobie, by zamknąć jej ciało w bezceremonialnym uścisku, czuła, jak uchodzi z niej powietrze. Objęła go z całych sił i rozpłakała się rzewnie. Wiedziała, że mówił prawdę. Nigdy nie uważał jej za winną. Wmówiła to sobie, by jej własne poczucie winy zmalało. Teraz nie czuła się lepiej pod tym względem, gdyż nadal uważała, że to przez nią Benjamin jest gdzieś daleko od nich, coś się jednak zmieniło - poczuła się kochana, po raz pierwszy od dawna. Dylan nie obchodził się z nią jak z jajkiem, bez pytania przytulił ją, opierając zarośnięty podbródek o czubek jej głowy - był od niej sporo wyższy.

        - To, że staram się ciebie nie kochać tylko sprawia, że kocham cię jeszcze bardziej* - powiedziała przez łzy, jeszcze mocniej przyciskając twarz do jego bluzy.

OOO

Hej :*

Jak zauważyłyście, opowiadanie jest póki co ponure - od następnego odcinka zacznie się to zmieniać. Między innymi dlatego rozdziały są tak krótkie - myślę, że nie spodobałaby się Wam jeszcze większa dawka tej ponurości. Odcinki będą dłuższe, kiedy w fabule zrobi się weselej.
Mam nadzieję, że ten odcinek nie rozczaruje!
Pozdrawiam i dziękuję za komentarze od Was :)
P.S. Kolejny odcinek za tydzień.

Nickelback - Trying Not To Love You *