1. ,,Gdybyśmy mogli cofnąć czas...''

Nikisha Reyes-Pile - So Cold

        Gdybyśmy mogli cofnąć czas uniknęlibyśmy błędów, które przekreśliły całe nasze dotychczasowe życie, zamieniając je w istny horror. Ale wiesz co? Gdybyśmy cofnęli wskazówki zegara, być może nigdy nie wpadlibyśmy na siebie na tej opustoszałej, milczącej martwą ciszą ulicy.

        Florence miała dwadzieścia dwa lata, gdy jej marzenia legły w gruzach, nim zdążyły na dobre zakorzenić się w jej sercu. Jednego dnia miała wszystko, czego potrzebowała, by zacząć urzeczywistniać swój plan. Miała mieszkanie, może nie luksusowe, ale jeden pokój, maleńka kuchnia i łazienka z cieknącym kranem, w zupełności jej wystarczyły - na początek. Miała pracę, którą nie tylko ceniła za godziwe zarobki, ale też lubiła z całego serca, gdyż robiła to, co sprawiało jej przyjemność, a nie to, do czego musiałaby się zmuszać. Jednego dnia miała to wszystko w swoich dłoniach, by tego samego dnia patrzeć, jak owe wartości upadają z hukiem na ziemię, wymykając się spomiędzy jej szczupłych i długich palców.

        Dwudziestopięcioletnia dziś kobieta naciągnęła kaptur granatowej, za dużej o trzy rozmiary bluzy, który spoczął na jej ciemnych włosach. Trzy lata temu wyglądała o wiele lepiej, dziś natomiast prawie wcale o siebie nie dbała. Wciąż miała to samo mikroskopijne mieszkanie, jednak ledwie wiązała koniec z końcem, gdyż w żadnej pracy nie wytrzymano z nią dłużej, niż miesiąc. Była niepunktualna, nieodpowiedzialna i pyskata. Często traciła nad sobą kontrolę i warczała na wszystkich, również na klientów, którym teoretycznie powinna pomagać w zakupach swym szerokim uśmiechem - a ten nie pojawiał się na jej twarzy od dawna. Czasami stawała przed lustrem w łazience, która była tak mała i zawalona kartonowymi pudłami ze zbędnymi rupieciami, zastanawiając się, czy po trzech latach pamięta jeszcze, jak poruszyć ustami, by uśmiechnąć się. Póki co odpowiedź wciąż była taka sama - przecząca.

        Przekręciła klucz w drzwiach i zeszła po schodach w dół, aż w końcu dotarła do drzwi. Były uchylone, ponieważ był lipiec i gdy tylko minęła próg, jej skórę musnęło gorące powietrze. Prawdopodobnie ludzie, którzy ją mijali, zastanawiali się, po cholerę jej ta gruba, bawełniana bluza, gdy wszyscy inni ubierają się jak najbardziej kuso. Miała to w nosie. Nie zależało jej na zaspokojeniu ich ciekawości.

        Wokół było tak cicho, pusto, jakby świat się skończył, a ona była jedyną osobą, która przeżyła apokalipsę. Gdyby była to prawda, miałaby dowód na to, że los płata jej figle. Tak bardzo chciała odejść i nigdy nie wrócić, zasnąć i nie otworzyć już oczu, zostawić tu tych wszystkich ludzi i zniknąć, bo byłoby im lepiej bez niej.

        Wtedy właśnie wpadła na kogoś, a z jej chłodnych dłoni wypadły klucze, które brzęczały, odkąd tylko wyszła z mieszkania. Schyliła się, by je podnieść, wtedy też spojrzała przed siebie, a jej oczy napotkały spojrzenie nieznajomego mężczyzny. Przez jego twarz nieoczekiwanie przemknął uśmiech, a po chwili stało się coś jeszcze bardziej niespodziewanego - Florence Moon ten uśmiech odwzajemniła.

OOO

        Niebieskooka po cichu wyszła z łóżka. Był środek nocy i wokół trudno było dopatrzeć się jakiegokolwiek przebłysku światła, ona jednak znała na pamięć drogę do łazienki. Po omacku zapaliła światło i zamknęła drzwi, po czym zatrzymała się nad umywalką i uniosła wzrok. Kogo widziała dzisiaj w lustrze? Kobietę zimną i nieczułą, nie liczącą się z uczuciami innych ludzi. Spędziła noc ze swym mężem, choć tygodniami nie zamienili ze sobą ani słowa. Pojawił się znikąd po to, by razem przeżyli dzień urodzin swego dziecka. Powinni rozmawiać o Benjaminie, może Dylan pomógłby jej wyciągnąć wreszcie albumy ze zdjęciami i spojrzeć na uwiecznioną na nich twarzyczkę chłopca? Powinni robić coś innego, niż okłamywać siebie nawzajem. Nie byli dobrym małżeństwem. Żyli osobno, byli w separacji, nie spędzali ze sobą czasu i tak naprawdę byli zdani na samych siebie, nie licząc na pomoc od tej drugiej połówki. Nie powinni być dziś razem, bo to, czego się dopuścili, było oszustwem. Udawali, że wszystko w porządku, choć oboje wiedzieli, że to ściema. Może byli tu dziś oboje, bo poczuli w tym samym momencie, że potrzebują swej bliskości?
        Michelle poczuła dreszcz, gdy mężczyzna bez pytania wszedł do łazienki. Zdążył chyba zorientować się, że powinien wyjść, ponieważ był już ubrany, w odróżnieniu od niej, gdyż ta owinęła się tylko szlafrokiem. Bez słowa podszedł do umywalki i przemył twarz. Jego brodę zdobił zarost, który dokuczał jej, gdy się całowali. Kiedyś bardziej dbał o siebie, ona zresztą też. Bardzo się zmienili, oboje.

        Dylan wytarł wilgotne policzki ręcznikiem i dopiero wtedy spojrzał na żonę. Poczuła nieprzyjemny ucisk w brzuchu, jakby żołądek wywinął koziołka. Miała dość jego wzroku, przytłaczał ją i wypełniał złością całe jej wnętrze. Patrzył na nią tak, jakby niczego na świecie nie pragnął tak bardzo, jak przytulenia jej i powiedzenia, jak bardzo ją kocha. Coś mu jednak na to nie pozwalało, a Chelle doskonale go rozumiała - sama czuła to samo.

        - Mam wyjść? - zapytał brunet, przerywając ciszę. Dziewczyna nie odpowiedziała, wzruszyła tylko ramionami. - Jeśli tak, to mi to powiedz, a odejdę.

        - Od kiedy potrzebujesz mojej zgody na to, by mnie zostawić? - spytała Michelle z poirytowaniem, a Dylan spojrzał na nią zaskoczony jej tonem i tym chłodem, którego wcale się nie spodziewał.

        - Ostatnim razem to ty wyrzuciłaś mnie z domu - powiedział łagodnie.

        - Słucham?! - wybuchła. - Sugerujesz, że kazałam ci spakować walizki i wyprowadzać się, zostawiając mnie tu całkiem samą? Jak możesz tak kłamać i zrzucać winę na mnie?

        - Michelle, traktowałaś mnie jak powietrze, udawałaś, że nie istnieję, a kiedy już postanawiałaś się do mnie odezwać, momentalnie wybuchałaś, mówiąc, że to przeze mnie Ben...

        - I dlatego uznałeś, że najlepszym rozwiązaniem jest separacja?

        - Nie chcę się kłócić, rozumiesz? - rzekł brunet. - Nie po to przyszedłem.

        - Przyszedłeś po to, by pobawić się ze mną w idealną rodzinkę. Ale wiesz co? My nią nigdy nie będziemy. My nią nie byliśmy nawet przez chwilę.

        Chwilę po wypowiedzeniu tych słów kobieta poczuła, że przesadziła, ale niektórych słów nie można tak po prostu obrócić w żart. Mężczyzna spojrzał na nią oczami, które wyraźnie oznajmiały, że jej wyznanie dotknęło go, jednak nie zamierzał z nią o tym rozmawiać. Ze smutkiem obrócił się na pięcie i minął ją, a po chwili Chelle usłyszała zamykane przez niego frontowe drzwi. Osunęła się bezsilnie na podłogę i ukryła twarz w dłoniach. Nie płakała, ale czuła się podle. Była zimna jak lód, choć wcale tego nie chciała. Zachowywała się tak, jakby go nienawidziła i Dylan nie mylił się, gdy wyprowadził się z domu. Traktowała go wtedy tak, jakby był zbędny.

        Mimo to kochała go najbardziej na świecie, choć prawdopodobnie nigdy już mu tego nie udowodni, bo nigdy nie pokona blokady, która odsuwa ją od jego serca za każdym razem, gdy intensywniej odczuwa jego brak.

OOO

Hej :*

Na początku dziękuję za wszystkie cudowne słowa. Napędzacie mnie do działania za każdym razem i naprawdę doceniam to. Mam nadzieję (szczerą), że ta historia Was ani mnie nie rozczaruje. Zaczyna się ponuro, ale obiecuję, że będzie bardziej optymistycznie - fabuła musi się po prostu rozkręcić.

Spotykamy się tu za jakieś 2 tygodnie - mam nadzieję, że w tym samym gronie.

Trzymajcie się! 
P.S. Wstępna galeria bohaterów znajduje się TUTAJ ;)