Prolog

The XX - Night Time

          Czy prawdziwie kochasz kogoś dopiero, gdy go stracisz bezpowrotnie?

        Najpiękniejszy czas jej życia, który jeszcze trzy lata temu sprawiał, że uśmiechała się promiennie i miała ochotę rozpłakać się ze szczęścia, dziś napawał ją lękiem i przeraźliwym smutkiem. Wydarzenia, o których wolałaby zapomnieć, zmieniły jej cudowną, niemal idealną przeszłość, w koszmar. Cierpiała za każdym razem, gdy pod zamkniętymi powiekami dostrzegała jego twarz, jego wielkie, błękitne oczy i nieproporcjonalnie maleńkie dłonie, jego mleczną cerę i delikatne wypieki na policzkach. Największym wyzwaniem był dla niej jednak widok jego uśmiechu, przypominający o sobie jak nieproszone widmo. Pamiętała, jaki potrafił być radosny i doskonale wiedziała, co uszczęśliwiało go najbardziej - rodzice, którzy umieli zagospodarować czas, by być tylko dla niego. Czuł ich bliskość, czuł bezpieczeństwo i to, że nic mu nie grozi, kiedy jest pod ich opieką. Kochała go bardziej, niż samą siebie. Dziś kochała go tak mocno, że aż zaczynała wątpić w wielkość uczucia, jakim darzyła go kiedyś. Dziś go już przecież nie było obok niej, dziś był daleko, dziś nie mogła go dotknąć, przytulić, pocałować.        Ale żył. Nikt nigdy nie sprawi, że przestanie w to wierzyć.

OOO

        Spod jasnych włosów wyzierały brązowe odrosty. Twarz była blada, a oczy zapuchnięte, chociaż nie od płaczu. Michelle odnosiła wrażenie, że mogła wyczerpać zapas łez, gdyż od wielu tygodni nie uroniła ani jednej. Była o wiele szczuplejsza, niż trzy lata temu i nie była w stanie przypomnieć sobie swojego ostatniego posiłku. Żyła, ale tak, jakby było to jedynie złudzenie. Poruszała się, ale jakby nie czuła podłoża pod swymi stopami. Najtrudniejszym doświadczeniem było jednak porozumiewanie się z innymi ludźmi.
        Miała dość ich współczujących spojrzeń, niekończącej się fali niewygodnych pytań oraz ich wścibskości. To, co się wydarzyło, dotyczyło ich wszystkich i w gruncie rzeczy każdy, kto kiedykolwiek miał do czynienia z małym Benjaminem, zasługiwał na raport z postępów w śledztwie. Michelle doskonale o tym wiedziała, ale nie potrafiła rozmawiać o tym z nikim, nawet - a może zwłaszcza - z ojcem dziecka. Kosztowało ją to zbyt wiele, dlatego zamykała się w domu, tak bowiem było bezpieczniej. Nie chciała się rozkleić, rozsypać, nie chciała znów balansować na krawędzi. Wiedziała, że chowając się w czterech ścianach, wcale nie posuwa się do przodu, a nawet robi krok wstecz, jednak nie miała wystarczająco dużo siły, by to zmienić. Wolała pozostać sama ze swym bólem, którego przez okrągłe trzy lata, nikt nie zdołał ukoić.
        Co by było, gdyby trzy lata temu nie zaufała niewłaściwej, nieodpowiedzialnej osobie? Czy wówczas jej siedmioletni dziś syn byłby inteligentnym chłopcem, typem mola książkowego, a może wolałby godzinami kopać piłkę, tak jak tatuś? Chelle co kilka tygodni wpadała w trans i nie myślała o niczym innym, jak o tym, kim stałby się jej synek, gdyby tylko los pozwolił jej na opiekowanie się nim do tej pory. Czy jego włosy wciąż byłyby czekoladowej barwy, czy byłby okrągły, czy szczuplutki i sprawny. Czym by się interesował, jakie miałby pasje? Czy byłby grzeczny jak aniołek, czy jednak sprawiałby mnóstwo problemów wychowawczych? Zawsze, kiedy rozmyślała o tych sprawach, miała ochotę przejrzeć fotografie Benjamina, jednak nie potrafiła. Od niemal trzech lat nie spojrzała na zdjęcie synka, zrobiła to po raz ostatni, gdy przekazywała fotografię policjantom, gdy ci zaczęli poszukiwania. Była zbyt słaba, a w jej sercu płonął zbyt wątły ogień, aby mogła stawić czoła teraźniejszości i prawdzie.

OOO

        Czy w sercu skrzywdzonej osoby jest jeszcze miejsce na miłość? I czy ona jest wówczas realna?

        Dzwonek do drzwi wyrwał Michelle z głębokiego zamyślenia. Przeżyła szok. Minęło sporo czasu, odkąd ktoś złożył jej wizytę po raz ostatni. Chyba odstraszała ludzi od siebie swym zachowanie, bo jej telefon również milczał. Była jednak taka osoba, której obecność czuła zawsze, niezależnie od tego, ile kilometrów ich dzieliło. Jego też odpychała od siebie, a jednak on, choć byli w separacji, miał na nią oko przez cały ten czas. Pewnej nocy otworzyła oczy i zobaczyła jego twarz ponad sobą. Nie zorientował się, że nakryła go na doglądaniu jej i sprawdzania, czy wciąż żyje. Poczuła wtedy, że nie jest sama, choć pozory mogły na to wskazywać. Dla niego też było to trudne i choć przestał z nią rozmawiać, tej nocy udowodnił jej, zapewne niechcący, że troszczy się o nią i wciąż ją kocha. Gdyby tylko potrafiła, przytuliłaby go mocno do siebie. Pragnęła tego, jednocześnie nie umiejąc tego zrobić. Blokowało ją coś, czego nie umiała wyśledzić.
        Podeszła do drzwi i otworzyła je. Doskonale wiedziała, kogo zobaczy za progiem, jednak zdziwiła się, że mężczyzna nie wszedł do mieszkania tak, jak zwykle - po cichu, bo przecież miał wciąż swoje własne klucze. Brunet nie patrzył na nią, w milczeniu wbijał wzrok w podłogę. Michelle próbowała wyczytać jakieś emocje z jego twarzy, jednak nawet, gdyby ktoś przewiązał jej oczy nieprześwitującą opaską, wiedziała, że on czuje to samo, co ona. Może nie próbował się zabić, w odróżnieniu od niej, bo ona po prostu gorzej radziła sobie z tragedią, jaka ich spotkała? Może ta kupa mięśni, która czyniła go atrakcyjniejszym, niż zanim zaczął chodzić na siłownię, nie była tylko zewnętrzną otoczką, ale także odzwierciedleniem niesamowitej siły, jaką krył wewnątrz siebie?
        - Prawie nie zmrużyłem oka tej nocy - powiedział Dylan, wciąż wpatrując się w swoje buty. Głos miał zachrypnięty i mówił dość cicho, starannie dobierając słowa. Brzmiał tak, jakby był na granicy wytrzymałości. - Nie mogłem zasnąć, a kiedy już mi się udawało, we śnie widziałem jego wesołą minę i te ogromne oczy, odbijające moje cierpienie jak lustro. Każdego dnia czuję się bezsilny, ale dziś było o wiele trudniej. Tak, jak rok, dwa i trzy lata temu.
        - Wiem o tym - odezwała się Michelle niepewnie i wówczas mężczyzna po raz pierwszy na nią spojrzał. W jego oczach zobaczyła łzy.
        - Dziś nasz syn kończy siedem lat - oznajmił i ukrył twarz w dłoniach, kompletnie się rozklejając. Dziewczyna nie zastanawiała się długo, podeszła bliżej i objęła go mocno w pasie, przytulając twarz do jego klatki piersiowej, słysząc niespokojne bicie jego serca. Mężczyzna jedną dłonią wygładził jej zaniedbane włosy, a drugą przecierał piekące go oczy. Stali tak w milczeniu może pięć minut, a może godzinę - tego nie umieli ocenić. Zrozumiała, że przez cały ten czas czuli dokładnie to samo i tak samo potrzebowali bliskości tej drugiej osoby. Odtrącała go, mówiąc mu paskudne rzeczy, za której samą siebie znienawidziłaby do szpiku kości, a jednak on wciąż ją kochał. Była mu wdzięczna za to, że nie powiedział: ,,Dziś nasz syn skończyłby siedem lat, gdyby żył''. On nie wątpił w to, że ich oczko w głowie gdzieś tam jest i że pewnego dnia, może jutro, a może za kolejne trzy lata, wszyscy troje znowu się spotkają i będą prawdziwie szczęśliwi.
        On dał jej nadzieję, gdy jej wiara wypalała się.

OOO

Hej,
postanowiłam pisać coś nowego i mam nadzieję, że mój pomysł przypadnie Wam do gustu. Publikacje będą zapewne co 2 tygodnie. Na dniach pojawi się galeria bohaterów :)
Pozdrawiam! :*

Deluxe.