2. ,,W przyszłości znajdę siłę, by walczyć z teraźniejszością''

Yuna - These Streets

         - Idziemy? - zapytał dwudziestodwuletni Dylan, patrząc na grupkę swoich kolegów. Każdy z nich był w trakcie wykańczania własnej puszki piwa, nie pierwszej i z pewnością nie ostatniej tej nocy. - Może klub?
        - Stary, nie gadaj, że ci się tu nie podoba! - zaperzył się Liam, jego najlepszy przyjaciel. - Każda impreza potrzebuje czasu, żeby się rozkręcić.
        - Nazywasz TO imprezą?! - oburzył się brunet i rozejrzał wokoło. Nienawidził tego miejsca. Plaża, morze... Wszystko to nieodłącznie kojarzyło mu się z ojcem - z zamiłowania żeglarzem - i wcale nie były to przyjemne wspomnienia. - Sterczymy tu od dwóch godzin, mam już piasek w butach i naprawdę nie rozumiem, czemu nie pójdziemy gdzieś indziej.
        - Widzisz, przyjacielu... - wtrącił Liam i zgniótł swoją puszkę, po czym rzucił ją niedbale na ziemię. - Jesteśmy tu, bo czekamy na rybki.
        Chłopak z uśmiechem zostawił grupkę kolegów za sobą, zmierzając ku dwóm dziewczynom. Obydwie były zgrabne, miały długie, ciemne włosy i zerkały na nich niepewnie od dłuższego czasu. Liam słynął z tego, iż łamał kobiece serca bez mrugnięcia okiem - wszystko spływało po nim jak po kaczce. Dylan wzruszył ramionami, wyczuwając już, że będzie to jedna z ich typowych nocy, w towarzystwie anonimowych kobiet, bez zobowiązań i bez obiecywania sobie czegokolwiek.
        Wtedy spojrzał w stronę przyjaciela i niespodziewanie poczuł coś dziwnego w klatce piersiowej, zupełnie jakby serce chciało wydostać się stamtąd, możliwie jak najszybciej. Wielkie, błękitne jak ocean oczy, wpatrywały się w niego z podejrzaną ufnością. Uśmiechnął się, rzadko bowiem którakolwiek chciała w ogóle na niego spojrzeć - w końcu zadawał się ze znaną wszystkim grupą nieprzyzwoitych facetów. Ona jednak była inna - wiedział to od samego początku.
        Liam wrócił do kolegów z satysfakcją wymalowaną na twarzy. Poklepał przyjaciela po plecach i szepnął mu do ucha: 
        - Ta niższa ma na ciebie chrapkę. Nazywa się Michelle.

       Mężczyzna siedział w kuchni, sącząc zimną wodę ze szklanki. Za oknem malowało się piękne lato, tymczasem w jego sercu raczej panowała zima - pomimo, iż na twarzy gościł niepewny uśmiech. Gdyby Bóg pozwolił mu na rozegrania swojego życia od początku, zmieniłby jedną rzecz, która z kolei sprawiłaby, że cała reszta nigdy by się nie wydarzyła. Nie pozwoliłby, żeby Michelle spotkała go tamtej nocy na plaży, nie pozwoliłby jej zakochać się w nim, nie złamałby jej serca i nie rozczarowałby jej sobą - bo gdyby się nigdy nie spotkali, nie miałby ku temu okazji. Żałował, że Chelle wylała tyle łez przez niego. Dlaczego zostawił ją, gdy zaginął ich syn? Bo nie potrafił dłużej patrzeć na jej bezsilność, na jej zamykanie się w sobie i izolowanie się od niego i wszystkich innych. Dopiero dziś zrozumiał, że popełnił ogromny błąd. Powinien być silniejszy. Chciał jej ulżyć, a skończyło się tak, że stał się jej kolejnym powodem do płaczu.
        - Śpiąca królewna tak wcześnie na nogach? - zapytał Dylan, gdy przyjaciel wszedł do kuchni, przecierając zmęczone oczy.
        - Kac morderca nie ma serca - odparł Liam, rzucając się łapczywie na butelkę wody, traktując każdy łyk niemal jak błogosławieństwo. - Poza tym nie mogę marnować dnia. Trzeba kuć żelazo, póki gorące.
        - Oświecisz mnie, o co ci właściwie chodzi? - zirytował się Dylan.
        - Gadasz, jakbyś znał mnie od wczoraj! - oburzył się chłopak. - O co mi może chodzić, jak nie o kobietę?
        - Vanessę?
        - Jaką Vanessę? - prychnął. - Stary! Poznałem nową, zupełnie inną laskę. Jest jakaś taka... bo ja wiem? Intrygująca...
        - Ciebie intryguje każda panna w krótkiej spódniczce.
        - Mylisz się - wyparł się Liam z uśmiechem. - A nawet, jeśli masz rację, to nie wszyscy mają w życiu to szczęście, by spotkać prawdziwą miłość. Nie każdy dobierze się tak, jak ty z Michelle.
        - Mam tylko jedną prośbę - rzekł brunet. - Nie skrzywdź jej, kimkolwiek jest. A tak właściwie, wiesz chociaż, jak ma na imię?
        Chłopak uśmiechnął się w duchu, przywołując obraz jej twarzy. Podobała mu się bardziej, niż jakakolwiek dziewczyna przed nią. Była piękna, na swój cudowny sposób, bo przecież nie miała krótkiej spódniczki, odsłaniającej nogi. Dylan pewnie by w to nie uwierzył, ale Liam zauroczył się dziewczyną ubraną w rozciągniętą bluzę, z nieumytymi włosami i bladą cerą.
        - Florence - skwitował mężczyzna i odwrócił się od przyjaciela, słysząc za plecami ciche, żartobliwe cmoknięcie.

OOO 

        Idąc ulicą czuł, że nogi same wiedzą, dokąd go prowadzić, a serce zgadzało się z nimi bezapelacyjnie. Po rozmowie z przyjacielem zrozumiał, że powinien być przy Michelle, bez względu na trudności i to, że ta odtrącała go ze wstrętem. Być może tak właśnie musiało być? Być może cierpiała tak bardzo, że aż nie potrafiła ratować tego małżeństwa? Być może wciąż obwiniała się o dramat, z jakim oboje musieli się zmierzyć? A jego rola w tym wszystkim to nie gość, który ucieka od problemów, odwraca się plecami od ukochanej kobiety, aby nie narażać siebie samego na kolejne, przykre sytuacje i ból, jaki zadawała mu Chelle swą oziębłością. Zachowywał się do tej pory jak tchórz i dopiero dziś zrozumiał, że musi wrócić na pole bitwy. Ona miała być jego nagrodą. Kiedy będzie miał ją przy sobie, łatwiej mu będzie stawiać czoło szarej codzienności.
        Bo choć on też cierpiał i nie znał słów, jakie ukoiłyby smutek Michelle, potrzebował jej obecności bardziej, niż czegokolwiek innego.

OOO

Yuna - Mermaid

        Czuła emocje tak intensywnie, że na moment przestała czuć się jak duch, odporny na jakiekolwiek bodźce. Wreszcie odróżniała smutek od szczęścia, a euforię od opanowania. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów, po jej policzku spłynęła łza, a za nią druga i kolejna, uwalniając ją częściowo od ciężaru, który dźwigała.
        Kobieta gorączkowo szukała czegoś w swojej sypialni, by w końcu odnaleźć to i udać się z tym do salonu. Wielkie, kremowe pudło spoczęło obok niej na kanapie, czekając na kolejny ruch Michelle. Ta uniosła wieko i spojrzała z bólem na skórzaną oprawę albumu na zdjęcia, we wściekle różowym kolorze, o który kilka lat temu sprzeczała się z Dylanem.
        Można powiedzieć, że ten wieczór był przełomowy - nie dość, że w końcu dała upust swym emocjom i rozpłakała się jak dziecko, to na dodatek wreszcie odważyła się, by zajrzeć do pamiątkowego pudełka. Trzymała w drżących dłoniach ciężki od bogatej zawartości album i w tej samej chwili poczuła czyjąś dłoń na swoim ramieniu. Zaczerwienionymi oczami obejrzała się za siebie i ujrzała twarz Dylana, choć nie musiała nawet patrzeć - od razu rozpoznała go po zapachu jego perfum.
        - Zrobimy to razem - wyszeptał i usiadł obok niej, odsuwając wcześniej pudełko na bok. Spojrzał porozumiewawczo na ukochaną, a gdy ta skinęła delikatnie głową, otworzył album i oboje ujrzeli fotografię z porodówki, w chwilę po narodzinach małego Benjamina, ich synka.
        Michelle śmiała się jak wariatka, a po jej policzkach łzy płynęły ciurkiem. Brunet objął ją jeszcze mocniej i przerzucił stronę, a oczy zalśniły im obojgu, gdy kolejne zdjęcia im się ukazały.

OOO

Hej :*

Z całego serducha dziękuję za Wasze komentarze i za to, że tu jesteście - doceniam to!  

Odnośnie historii, mam świadomość tego, że jest dość ponuro, ale zapewniam Was, że wszystko się zmieni - dojdą nowi bohaterowie, pojawią się nowe wątki i wszystko jakoś tak się ruszy. Niestety początek musi być taki, a nie inny, ponieważ los dwójki głównych bohaterów został wystawiony na ciężką próbę. Mam jednak nadzieję, że Wam się to spodoba i będziecie tu ze mną dalej!

Całuję! :*