4. ,,Najwspanialszy dzień w ich życiu''

Jason Mraz - I Won't Give Up

        Mężczyzna obudził się z niewymuszonym uśmiechem na ustach, bowiem miał przepiękny sen tej nocy, który zresztą nie do końca był fikcją. Ukazywał on coś na kształt wspomnienia jednego z najwspanialszych dni, które przyszło im przeżywać wspólnie - ich ślub.
        Był środek maja, świeciło słońce, a błękitne niebo zostało przybrane śmietankowymi obłokami. Brunet stał przy ołtarzu, zerkając to na gości, to na swoje dłonie, drżące w emocjach. Jak to jest, że tego dnia tak bardzo chcemy, aby wszystko było idealne? Gdybyśmy podchodzili do tego na luzie, oszczędzilibyśmy sobie niepotrzebnego stresu. Dotąd Dylan śmiał się ze swojej narzeczonej, że tak panikuje, denerwując się przede wszystkim ciągłym poszerzaniem sukni ślubnej, dziś jednak zrozumiał, co czuła, bo sam ledwo stał na nogach. W towarzystwie świadka, którym został oczywiście jego najlepszy przyjaciel Liam, czekał na przybycie ślicznej panny młodej.        - Stary, co to za laseczka? - zapytał świadek szeptem, obdarzając przyjaciela lekkim kuksańcem w ramię.
        - Ty tak na serio? - Dylan przewrócił oczami, po czym spojrzał znów na Liama. Ciemnowłosy przyglądał się siedzącej w pierwszym rzędzie dziewczynie o ciemnych włosach, z subtelną opalenizną i w fioletowej sukience, eksponującej jej największe atuty. - To moja siostra, Victoria.
        - Że co? - Liam miał taką minę, jakby zobaczył ducha. Przetarł oczy ze zdumienia, a następnie spojrzał na pana młodego z oburzeniem. - Jak długo jeszcze zamierzałeś ukrywać przede mną fakt, że masz siostrę? Stary, przecież ona wygląda jak Miss Świata!
         - Właśnie dlatego nic ci o niej nie mówiłem - odrzekł spokojnie Dylan. - Wydanie ci jej byłoby jak rzucenie świeżego mięsa na pożarcie wygłodniałym lwom.
      - Ale ty jesteś podły... Wiesz co? Jak już się hajtniesz, postaram się, żebyś wylądował pod pantoflem Michelle, żeby ci nie było za lekko.
        - Zwariowałeś? - uśmiechnął się. - Życie z taką kobietą byłoby cudowne nawet, gdyby zabroniła mi chodzenia z kumplami na piwo.
        - Dobra dobra, Romeo, zobaczymy, czy za kilka lat też będziesz tak śpiewał - skwitował Liam, po czym obaj wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Dla nich były to typowe sprzeczki, prawdę mówiąc nie potrafili już rozmawiać inaczej. Jeden drugiemu wciąż ubliżał, ale wiedzieli, że są jak bracia i tak naprawdę nie umieli gniewać się na siebie długo.
        I właśnie wtedy cała  publika zamarła, gdyż pojawiła się ona. W śnieżnobiałej sukni aż do ziemi wyglądała jak anioł, który dopiero wylądował na ziemi. Jej naturalnie ciemne włosy upięte były w efektowny i elegancki kok, a oczy podkreślone delikatnym makijażem tak, że blask jej tęczówek wydawał się intensywniejszy, niż kiedykolwiek. Kiedy zbliżyła się już do narzeczonego, uśmiechnęła się promiennie, a on odwzajemnił to bez zawahania. Zawsze była dla niego najpiękniejszą kobietą. Była wspaniała, a pokochała właśnie jego - złego chłopca, który niejednokrotnie popełnił w swoim życiu błąd. Zastanawiał się, czym sobie na nią zasłużył i wtedy poczuł, po raz pierwszy od długich miesięcy, że ma ochotę rozpłakać się ze szczęścia i ze wzruszenia.
        Zakochani zwrócili twarze ku ołtarzowi. Michelle chwyciła dłoń bruneta delikatnie, po czym bez zawahania poprowadziła ją na swój nabrzmiały brzuszek. Dylan wyszczerzył się jeszcze bardziej. Za dwa miesiące ich synek będzie z nimi. 
        Spojrzał znów na Chelle, która siedziała naprzeciwko niego przy stole, grzebiąc beznamiętnie łyżką w misce mleka. Zdecydowanie wolał ją jako brunetkę, choć przecież poznał ją, gdy była farbowaną blondynką. Dziś miał ochotę zaciągnąć ją siłą do salonu fryzjerskiego, by ten przywrócił jej naturalny kolor. Tęsknił za możliwością zachwycania się jej wyglądem. Wierzył, że tamta jego przepiękna żona jeszcze wróci.

        - Chelle, zamierzasz to w ogóle jeść? - zapytał chłopak, a dziewczyna spojrzała na niego z niezadowoleniem. - Bo ja najchętniej dałbym ci wielkiego hamburgera.

       - Że co? - zdziwiła się, a przez okamgnienie Dylanowi wydawało się, że zobaczył na jej twarzy uśmiech.

       - No tak! - ciągnął. - Prawie nie jesz, a jak już jesz, to najczęściej jakieś nędzne płatki albo sałatę.

       - Co masz do sałaty, przepraszam bardzo?

       - A to, że moja żona to kobieta, a nie królik - skwitował wesoło.

       - A to nie była przypadkiem aluzja do tego, że jestem za chuda i nie dbam o siebie? - zapytała, na co Dylan nerwowo odłożył widelec na talerz. - Możesz mi to powiedzieć wprost.

      - Chelle, nie o to mi chodziło - bronił się spokojnie. - Musisz w każdym moim słowie doszukiwać się uszczypliwości? Naprawdę nie chcę ci dowalać.

      - No dobra - szepnęła. - Masz rację. Przepraszam. Ostatnio jestem jeszcze bardziej przeczulona na tym punkcie, niż zwykle.

     - Zauważyłem - rzekł Dylan. - I wiesz co? Tak sobie myślałem, że może to najlepszy czas, abyś poszła na terapię?

     - Mam kontynuować leczenie? - zapytała, nie do końca zachwycona jego pomysłem. - Naprawdę uważasz, że muszę?

        - Myślę, że ty doskonale wiesz, jakie jest moje zdanie.

        - Spróbuję - odpowiedziała po namyśle Michelle. - Ale niczego nie obiecuję.

      Mężczyzna wstał od stołu i czule pocałował jej czoło. Dla niego najważniejszą wiadomością było to, że jego żona chce podjąć rękawicę jeszcze raz.

OOO

Ryan Star - Losing Your Memory

       

         Doceniała to, że był przy niej przez cały czas. Próbował przez całą drogę zabawiać ją jakimiś historyjkami albo żarcikami, byle tylko odciągnąć jej myśli od istnej katorgi, jaką zaraz przyjdzie jej przejść. Wizyta u psychologa była jak spowiedź, tylko trudniejsza od tej tradycyjnej, choć nie potrafiła tego wyjaśnić. Zatrzymali się przy wejściu do gabinetu i wymienili spojrzenia. Gdy Dylan w milczeniu przytulił ją swymi silnymi ramionami, poczuła wdzięczność. Naprawdę cieszyła się, że ma go przy sobie. Był świetnym facetem, cudownym człowiekiem. Potem drzwi otworzyły się i wyjrzała zza nich ciemnowłosa, atrakcyjna kobieta, ubrana w dość sztywniacki, granatowy komplet. Michelle weszła do środka, zostawiając męża samego za progiem.

        Była tu już wielokrotnie, jednak nie darzyła tego miejsca sentymentem. Wcale nie chciała tu wracać, jednak czuła, że powinna. Lekarka uśmiechnęła się pokrzepiająco, choć tym razem wcale nie dodała swej pacjentce odwagi.

        - No dobrze, zaczynajmy - powiedziała brunetka, patrząc znad sterty papierów na Michelle. - Może najpierw powiedz, jak czułaś się przez te ostatnie tygodnie?

        - A powinnam powiedzieć prawdę, czy to, co chcesz usłyszeć? - spytała niezbyt uprzejmie Chelle, lekarka zbagatelizowała jednak jej ton i skinęła głową, sugerując brunetce, by była z nią całkowicie szczera. - Prawdę mówiąc, byłam jak wrak człowieka. Teraz czuję się minimalnie lepiej, bo Dylan naprawdę mnie wspiera. Gdyby nie on, prawdopodobnie znów tkwiłabym w szpitalu, chyba, że lekarzom nie udałoby się mnie uratować.

        - Czyli miałaś moment załamania i znów myślałaś o samobójstwie?

        - Wiesz, to chyba nie do końca tak było... Pamiętam swoją próbę samobójczą, wtedy, kiedy nafaszerowałam się tabletkami i popiłam alkoholem. Widzisz, wtedy ja naprawdę tego chciałam. Chciałam zamknąć oczy i zapomnieć o smutku, który przepełnił całe moje życie. A teraz... teraz po prostu czuję się pusta, ogołocona z jakichkolwiek emocji. Jestem bezwartościowa, jednak tym razem wcale nie chcę się zabić. Dylan mnie potrzebuje. Wiem, że może brzmi to dziwnie, bo jak można potrzebować kogoś, kto zachowuje się tak, jak ja? A jednak on mi to udowodnił. Jestem dla niego ważna. Nie mogłabym go zostawić, bo on cierpi tak samo, jak ja.

        - Cieszę się, że to do ciebie dotarło, Michelle. Naprawdę trudno było patrzeć na waszą dwójkę, jak w obliczu tego, co was spotkało, nie mogliście liczyć na siebie i odtrącaliście się nawzajem.

        - Właściwie to ja odtrącałam jego.

        - A czy wiesz, dlaczego tak postępowałaś? - zaciekawiła się pani psycholog.

        - Chyba dlatego, że czułam się winna tej całej sytuacji.

        - Masz na myśli zaginięcie Benjamina? - zapytała lekarka wprost, a po ciele blondynki przebiegły dreszcze. - Przepraszam...

        - W porządku - odrzekła szybko Michelle. - Tak, właśnie o to mi chodzi. Gdybym tamtego dnia to ja zajmowała się synkiem, na pewno byłby dzisiaj z nami.

        - Tego nie możesz wiedzieć. To mogło się przydarzyć każdemu.

        - Nie, to mogło się przydarzyć tylko nieodpowiedzialnej osobie, a ja taka nie jestem i nigdy nie byłam. Ja kocham swoje dziecko, nie spuszczałam z niego oka, kiedy tylko był pod moją opieką! Nie pozwalałam, by włos mu z głowy spadł, a co dopiero, by ktoś go porwał i to w biały dzień!

        - Dobrze, Chelle, myślę, że na dzisiaj wystarczy - powiedziała brunetka, widząc, jak pacjentka odwraca wzrok, prawdopodobnie kryjąc przed nią swoje łzy i zdenerwowanie. - Obiecaj mi jednak, że będziemy się spotykać regularnie. Myślę, że takie rozmowy są ci teraz bardzo potrzebne. Doceniam to, że tu przyszłaś. Naprawdę jestem dumna z ciebie, że podjęłaś to wyzwanie.

        - Tak szczerze, nie byłoby mnie tutaj, gdyby nie Dylan.

        - Bo Dylan to naprawdę dobry człowiek i masz szczęście, że właśnie ciebie kocha na zabój!

        - Nie mówisz tak tylko dlatego, że to twój brat? - Michelle uśmiechnęła się przez łzy, podczas gdy brunetka skierowała dłoń ku swemu sercu i wyprostowała się.

        - Ja, Victoria Parks, uroczyście oświadczam, że moja bratowa ma najlepszego męża, jakiego mogła sobie wymarzyć! - wyrecytowała, po czym wyszczerzyła się i podeszła do blondynki, by przytulić ją. Miała nadzieję, że dziewczyna nigdy już nie wyląduje w dołku, w jakim tkwiła nie tak dawno. Może trudno w to uwierzyć, ale Chelle była teraz w naprawdę niezłej formie, biorąc pod uwagę jej dotychczasowe nieradzenie sobie z niesprawiedliwym losem, jaki ją spotkał.

        Tylko jedno nie dawało Victorii spokoju i napawało ją niepohamowanym lękiem. Skoro teraz wszystko szło tak dobrze, to czy nie zwiastuje to rychłego ciosu prosto w serce i kolejnej dawki niepożądanego bólu?                 

   OOO

Po prostu, życzę miłego czytania i dziękuję za wszystkie piękne słowa :*