5. ,,Teraz wiedziała, że nie zasługuje na przyjaźń''

Eminem - Space Bound

        Liam Atwood zdawał sobie sprawę z tego, że wielu ludzi brzydzi się jego trybem życia i sposobem, w jaki odnosił się chociażby do kobiet, jednak nie planował w najbliższej przyszłości zmieniać swych nawyków i nawracać się. Ludzie mogli uważać go za złego człowieka, kierując się pozorami, jemu natomiast wystarczało poczucie, że jest wciąż kimś dobrym. Bo czy wyrządzał komuś krzywdę, pijąc alkohol, imprezując, od czasu do czasu zażywając narkotyki i spotykając się co noc z inną dziewczyną? Nigdy żadnej nie zmuszał do tego, by została z nim, więc miał czyste sumienie. Miał trzydzieści lat, ale nie czuł, że to właśnie ten moment, by ustatkować się, spoważnieć i znaleźć kobietę nie na chwilę, lecz na lata. Czasami zastanawiał się, czy powinien zazdrościć przyjacielowi jego związku z Michelle. Byli w tym samym wieku, obaj uwielbiali niegdyś balować do upadłego, tak naprawdę z charakteru byli jak dwie krople wody. Bywało, że Liam tęsknił za czasami, kiedy byli tylko oni - kumple - i żadna laska nie plątała się koło nich. Lubił Michelle, traktował ją niemal jak siostrę i skoczyłby w ogień, gdyby było to konieczne, by ją ratować, jednak żałował, że od pewnego czasu bawi się samotnie, bez swojego brata z wyboru, Dylana. Może gdyby Dylan wciąż mu towarzyszył, pilnowałby go i chronił przed popełnianiem żenujących błędów, takich jak ten blond włosy, długonogi błąd, leżący obok niego na łóżku i pochrapujący cicho?
       Mężczyzna miał ochotę pacnąć się otwartą dłonią w czoło. Ostatnie tygodnie były dla niego pasmem przedziwnych emocji, jakie przeżywał, a każda z nich pojawiała się znikąd, przygnębiając go. Jakiś czas temu przez myśl by mu nie przeszło to, że piękna kobieta u jego boku jest jakimś błędem - wręcz przeciwnie, byłby dumny jak paw ze swojej kolejnej zdobyczy! Nie potrafił cieszyć się już ze swojego życia i z żadnej kobiety, bo w jego głowie wciąż była tylko twarz Florence. Na tę myśl Liam jeszcze mocniej zapragnął zdzielić samego siebie.

        Nawet jej nie znał! Tak naprawdę wiedział tylko, jak ma na imię i jak wygląda - nic poza tym. Ostatnio sam wyszedł z inicjatywą i skończyło się tym, że Florence zatrzasnęła mu drzwi przed nosem. Tym chyba wystarczająco udowodniła, że go nie chce. W tamtym momencie Liam zmienił o niej zdanie. Wydała mu się dziwną, zimną osobą, a on nie potrzebował teraz poważnych, głębokich relacji, lecz zabawy, a Florence nie nadawała się do tego, choć była jedną z najpiękniejszych kobiet, jakie kiedykolwiek widział. Poza tym zaimponowała mu. Nie przypominał sobie, by jakaś dziewczyna była odporna na jego urok osobisty. Florence nie była łatwym celem i jeśli kiedykolwiek Liam zechce znów się na nią porwać, będzie wiedział, że nie będzie lekko, ale był pewien, że warto się postarać.

        - W porządku? - zapytała jasnowłosa, zerkając na Liama, wyraźnie zamyślonego. Dopiero po chwili brunet spojrzał na kobietę i uśmiechnął się, pokazując jej szereg swych śnieżnobiałych zębów. Przybliżył się i pocałował ją w usta, puszczając wyobrażenie o Florence chwilowo w niepamięć.

Birdy - Skinny Love

        W swoim życiu Florence Moon wielokrotnie przekonywała się, czym jest ból, zarówno fizyczny, jak i duchowy. Można powiedzieć, że była już uodporniona i teraz każdy kolejny zawód, jaki ją dotknie, spłynie po niej jak po kaczce, tymczasem rzeczywistość znów spłatała jej figla. Tym razem dziewczyna musiała stawić czoła wyrzutom sumienia, które bolały tak, jakby ktoś przypalał jej skórę rozgrzanym żelazem. Wydawało jej się, że jest najgłupszą i najbardziej bezużyteczną istotą na tym świecie, co udowodniła sobie wtedy, gdy po raz ostatni widziała twarz Liama. Wspomnienie tamtego dnia nie było pozytywne i sprawiało, że na jej skórze automatycznie pojawiała się gęsia skórka, jednak nie umiała o tym wszystkim tak zwyczajnie zapomnieć. Gdy zamykała oczy, wciąż widziała jego wyraz twarzy - był tak przesycony sympatią i życzliwością, że momentalnie w jej sercu zaczynała płonąć maleńka i wątła, ale jednak rzeczywista, iskierka. Przyszedł, by być tylko dla niej, by pokazać jej, kim jest i by też poznać ją. Chciał być miły, zamówił pizzę i zapewne miał w głowie dokładnie zarysowany przebieg tego spotkania. Florence była pewna, że Liam nie spodziewał się jej nagłego wybuchu. Żałowała, że tak się zachowała. Uległa złudzeniu, że Liam chce ją tylko wykorzystać. Może tak naprawdę ma on o wiele lepsze wnętrze, niż sądziła na początku? Może on naprawdę zasługuje na szansę?
        Dziewczyna otuliła się szczelnie bordową bluzą, a kaptur niedbale narzuciła na rozczochrane ciemne włosy, po czym podeszła do drzwi i wyszła na zewnątrz. Z sentymentem spojrzała na miejsce, w którym wpadła na Liama i tam spotkała go po raz pierwszy. Może to nie był przypadek, że wtedy trafili na siebie? Że choć chodnik był szeroki i nie było tłumu, im udało się i tak powpadać na siebie nawzajem? Cokolwiek to było, Florence czuła się tak, jakby unosiła się kilka centymetrów nad chodnikiem, zamiast iść normalnie jak człowiek. Dawno już nie czuła się tak uskrzydlona, niesiona jakąś przedziwną nadzieją i pewnością siebie. Miała cel, do którego zmierzała zawzięcie. Nie wiedziała, gdzie Liam mieszka, jednak to nie było wcale problemem. Postanowiła krążyć po mieście tak długo, aż pewnego dnia znów na niego nie wpadnie - przypadkowo lub specjalnie. Wtedy przeprosi go za swoje zachowanie i zapyta, czy nie byłby w stanie spróbować jeszcze raz. Nie rozważała oczywiście wiązania się z nim, ale przyjaźń? Może to właśnie przyjaciela potrzebowała teraz najbardziej, by nie zwariować?

        Robiło się już ciemno, a Florence miała powoli wracać do domu, gdy niespodziewanie zobaczyła go po drugiej stronie ulicy. Naciągnęła kaptur bluzy jeszcze bardziej i wytężyła wzrok. Liam wyglądał na zadowolonego, na jego twarzy gościł uśmieszek, a włosy miał nonszalancko rozczochrane. Wyraźnie na kogoś czekał, posyłając uspokajające spojrzenie taksówkarzowi, który niecierpliwił się. Florence poczuła nagłą chęć podejścia bliżej, pozostała jednak w ukryciu, gdyż właśnie w tym momencie do Liama podeszła blondynka, odziana w skąpą sukienkę, ledwie zakrywającą jej ciało.

        - Nie zmarznę? - zapytała dziewczyna, pocierając dłonie o siebie. - Może wrócę na górę i założę coś cieplejszego?

        - Spokojnie, nie zmarzniesz - odparł Liam, obejmując ją w pasie i patrząc na nią tak, jakby wcale nie chciał nigdzie iść, tylko wrócić z nią do mieszkania i zamknąć się tam z nią na długie godziny. - A nawet jeśli, to ja cię rozgrzeję.

         Florence poczuła nagły przypływ obrzydzenia. Bez namysłu ściągnęła kaptur z głowy i przez okamgnienie miała wrażenie, że Liam zauważył ją i rozpoznał. Odeszła w milczeniu, karcąc się w myślach za swoją naiwność. Mogła się założyć, że Liam nawet już nie pamiętał o ich ostatnim spotkaniu i ani razu od tamtej pory nie pomyślał o niej. Ktoś taki, jak on, w życiu nie chciałby zadawać się z kimś takim, jak ona. Postanowiła za wszelką cenę wbić sobie do głowy, że ona nie zasługuje na przyjaciela. Nie po tych wszystkich głupstwach, które zrobiła w przeszłości.

        - Coś się stało, misiu? - spytała jasnowłosa. - Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha!

        - Co? - zdziwił się Liam, wciąż wpatrując się w miejsce, w którym jeszcze przed chwilą stała dziewczyna łudząco podobna do Florence, o której myślał na okrągło. W końcu zwrócił się jednak ku blondynce i znów uśmiechnął promiennie, mocniej obejmując ją ramieniem. - Wszystko w porządku. Idziemy szaleć - skwitował, a ona zachichotała, po czym oboje wsiedli do taksówki i odjechali w stronę klubu.  

OOO

Hej :)
Rozdział jeszcze krótszy, niż poprzednie i generalnie nie jest jakoś bardzo ważny, jeśli chodzi o fabułę. Z pewnych przyczyn musiał się jednak pojawić.
W dziale 'Bohaterowie' pojawiły się dwie nowe postacie, z czego znacie na razie tylko Victorię, ale wkrótce zapoznam Was z nową postacią :) Zapraszam do linków na dole.
Ściskam :*