6. ,,Czy potrafiłabyś wybaczyć?''

Rosi Golan - Can't Go Back

        Victoria wróciła do gabinetu z dwoma kubkami parującej kawy, uśmiechając się promiennie do siedzącej na krześle Michelle. Było to ich kolejne spotkanie, ostatnio widywały się bowiem niemal każdego dnia. Nim się obejrzały, trzeba było zerwać kolejną kartkę z kalendarza, pożegnać lipiec i powitać sierpień. Przez ten czas zżyły się jeszcze bardziej, choć Victoria jako psycholog wielokrotnie swymi pytaniami zmuszała Chelle do płaczu lub gniewu. Budziła te najboleśniejsze wspomnienia jasnowłosej, by dotrzeć do jej duszy i zrozumieć jej cierpienie. Wszyscy chcieli jej pomóc, bo pamiętali o tym, że niewiele brakowało, a jej próba samobójcza miałaby swój tragiczny finał. Victoria nigdy nie uważała samobójców za tchórzy, którzy nie potrafią samym sobie pomóc i dlatego postanawiają się poddać. Doskonale wiedziała, jako lekarz i jako człowiek, że każdy zasługuje na szansę, bo wszyscy mają inny powód do tego, by targnąć się na swoje życie. Czy Michelle zrobiła to z rozpaczy po zaginięciu synka, czy z tęsknoty za Dylanem, który powoli oddalał się od niej, a może z jeszcze innych przyczyn? Jak na razie Victorii udało się ustalić, że Michelle od samego początku obarcza się winą za to, że Benjamin nie był dzisiaj przy niej, a w miejscu, którego nawet nie potrafiła zlokalizować, choć pragnęła tego z całego serca i ze wszystkich swoich sił. Nie umiała tak po prostu spojrzeć mężowi w oczy, bo bała się, że zobaczy w nich żal. Dylan był człowiekiem, którego kochała bezgranicznie. Odsuwała go od siebie, choć jednocześnie wiedziała, że jeśli straci i jego, będzie to jej koniec. Jej psychika była wielką zagadką, nawet dla Victorii, która niejedno już w życiu przeżyła i niejeden przypadek rozpracowała niczym wprawiony detektyw. Podjęła wyzwanie, chcąc pomóc bratowej. Zrobi, co do niej należy, by nie zostawić jej z tym wszystkim samej.

        - Pamiętasz moment, w którym dowiedziałaś się, że Benjamin zaginął? - zapytała łagodnym, ale rzeczowym tonem Victoria, przyglądając się uważnie Michelle. Ta nabrała powietrza w płuca i postanowiła mówić, choć wyglądała tak, jakby każde wypowiadane słowo sprawiało jej ból.

        - Czułam się tak, jakbym straciła coś najcenniejszego - powiedziała opanowanym głosem. - Nie mogłam uwierzyć w to, że to w ogóle jest możliwe. Mój synek jeszcze tego samego ranka był przy mnie, uśmiechał się do mnie i tak rozkosznie wyciągał rączki w moją stronę, a kilka godzin później on po prostu...

        Dziewczyna przerwała. Dolna warga drżała jej tak, jakby z trudem powstrzymywała płacz. Psycholog doskonale rozumiała pacjentkę, jednak nie zamierzała jej teraz uspokajać. Chelle udowodniła już wiele razy, że jest silniejsza, niż się wszystkim wydaje. Ona musi sama zmierzyć się z rzeczywistością oraz na nowo obudzić w sobie przeszłość.

        - Miałam ochotę natychmiast pędzić ile sił w nogach, byle tylko ratować swoje dziecko, tylko, że nie wiedziałam, jaki obrać kierunek. Przez trzy lata czuję wciąż to samo, wiesz? Tą pustkę i kompletną bezsilność. Oddałabym wszystko, co mam i zrobiłabym każdą, nawet najdzikszą rzecz, gdyby mogło to wrócić mi mojego syna. I tak sobie myślę... Wiesz, może nie mogę znaleźć Bena, bo ma to być dla mnie jakaś kara? Może Bóg kara mnie za to, że nie upilnowałam swojego dziecka i byłam zbyt lekkomyślna, by nazywać siebie dobrą matką?

        - Michelle, nie mogę odpowiedzieć ci na te pytania, bo po prostu nigdy nie poznam na nie odpowiedzi - rzekła Victoria, a opanowanie w jej głosie jakby słabło. - Myślę, że nie powinnam nikogo obwiniać o zaginięcie Benjamina, ale powiem ci, że ty jesteś temu najmniej winna. Nie było cię wtedy przy nim. Nie mogłaś wiedzieć, że stanie się coś takiego.

         - No właśnie, nie było mnie przy nim, a powinnam - wtrąciła Chelle nerwowo. - Może nie?

         - Michelle, próbuję ci coś powiedzieć - powiedziała psycholog. - To nie twoja wina, rozumiesz? Tamtego nieszczęsnego dnia to nie ty opiekowałaś się Benem, ale niańka. Znałam ją i wiem, że nie była nieodpowiedzialna, po prostu musiała mieć wielkiego pecha. Każdemu z nas mogło się to przydarzyć, Chelle.

         - Ale nie musiało - upierała się.

         - Wiesz, o czym wczoraj myślałam? O tym, czy zastanawiałaś się, czy byłabyś w stanie wybaczyć osobie winnej zaginięciu twojego dziecka - rzekła, a kiedy spojrzała na Michelle, poczuła, jak jej ciało przeszywa dreszcz.

        Blondynka nieoczekiwanie zerwała się z krzesła i pognała do łazienki, a Victoria szybko udała się tam za nią. Zobaczyła ją, opierającą się dłońmi o chłodną ścianę wyłożoną paskudnymi kafelkami we wściekle różowym kolorze. Na jej twarzy gościły rumieńce, a oddech był szybszy, niż jeszcze przed chwilą.

        - Nic mi nie jest - powiedziała Michelle, zanim Victoria zdążyła zapytać o jej stan. - Zrobiło mi się słabo, to wszystko.

         - Ja wiem - odparła brunetka, delikatnie gładząc bratową po plecach. - To normalne, na twoim miejscu też byłabym skołowana. Chyba się trochę zagalopowałam z tym mini śledztwem, przepraszam cię. Zróbmy sobie kilka dni przerwy, co? Myślę, wyjdzie ci to na dobre.

         - Jasne, dzięki - odrzekła dziewczyna. - Naprawdę dziękuję.

         - Nie ma za co - powiedziała Victoria, uśmiechając się szczerze. Przytuliły się do siebie najmocniej, jak tylko potrafiły, a już kilka minut później kobieta została sama ze sobą w opustoszałym gabinecie, mogąc spojrzeć prosto w oczy swemu sumieniu.

 OOO

        Dwaj mężczyźni siedzieli przy barze, lecz tylko jeden z nich pił tego wieczora. Liam nalegał na spotkanie tak bardzo, że Dylan w końcu ugiął się, choć wcale nie miał ochoty na zabawę ani alkohol. Wolał być teraz przy żonie i wydawało mu się, co było dość dziwne, że Liam właśnie o to miał do niego pretensje. Zachowywał się jak nastolatek i wciąż tylko szaleństwa mu były w głowie. Chyba nie potrafił pogodzić się z tym, że przyjaciel zdążył wydorośleć i ma teraz nieco inne priorytety.
     - Nie możesz powiedzieć Michelle, że dzisiaj wrócisz później? - zapytał Liam, przechylając szklankę z drinkiem. - Poszlibyśmy na miasto, wyszumielibyśmy się jak za dawnych lat...
       - Nawet gdybym chciał, nie zostawiłbym Chelle samej - odparł sucho Dylan. - Zrozumiesz mnie, kiedy sam się zakochasz i będzie ci na kimś zależało.
        - Mi już na kimś zależy - odrzekł urażony brunet, a Dylan uniósł brwi.
        - Na tej dziewczynie, której imienia nawet nie pamiętasz? A może na tej drugiej?
        - Zależy mi na tobie, kretynie! - warknął zdenerwowany Liam. - Naprawdę tego nie rozumiesz? Mi wcale nie chodzi tylko o pójście z tobą do klubu i schlanie się na umór.

        - No dobra, zaczyna się robić coraz ciekawiej...
        - Dylan, wiesz, że nie jestem za dobry w takich poważnych przemówieniach, ale... no cóż, odkąd tylko pamiętam jesteś dla mnie jak brat i to starszy, taki, który dogląda tego młodszego i pilnuje, by ten nie wpakował się bezmyślnie w jakieś gówno. Od tego są przyjaciele, stary. A teraz, kiedy ciebie nie ma, wydaje mi się, że się gubię. Robię to, co wcześniej, ale nie sprawia mi to takiej samej przyjemności.
        - O czym ty teraz mówisz? - spytał poirytowany brunet, domyślając się, że to alkohol wpłynął na bezsensowność wypowiadanych przez przyjaciela słów.
        - O takiej dziewczynie... Wiesz, ja jej w zasadzie nie znam, widzieliśmy się ze dwa, może trzy razy i tyle.
        - Czyli standardowa długość twojego związku. 

        - Udam, że tego nie słyszałem. Chodzi o to, że bez względu na to, jak piękna i fantastyczna kobieta stoi obok mnie, ja cały czas powracam myślami do tamtej i przywołuję przed oczy jej twarz, bo jest prześliczna. I czuję, że to spieprzyłem, zanim się tak naprawdę zaczęło. I borykam się z tym wszystkim sam, bo ty nie masz czasu, by mnie wysłuchać i podzielić się ze mną swoim doświadczeniem.

        - Liam, a może ty się zwyczajnie zakochałeś? Bo jeśli tak, to ja ci niestety nie pomogę.

        - Jak to? - zdziwił się. - Przecież ty jesteś zakochany w Michelle po uszy!

        - Tak, to prawda, ale każda miłość jest inna. To poważna sprawa i trzeba podejść do tego na serio. Ty sam wiesz najlepiej, co czujesz, kiedy ta dziewczyna jest w pobliżu. Jeśli ją kochasz, to po prostu...

        Nagle Liam skrzywił się, jakby do tej pory mówił przez sen, a teraz dopiero obudził się i zaczął brzydzić wypowiedzianych nieświadomie słów.

        - Jeśli ją... kocham? - wzdrygnął się brunet. - Stary, ja nigdy nie pokocham żadnej laski, bo to strata czasu. Kobieta prędzej czy później cię zrani, ja ci to mówię, a przecież wiesz, że świętoszkiem to ja nie jestem i mam pewne doświadczenia za sobą. Nie zakochuj się, Dylan - bełkotał Liam.

        - Za późno na takie rady - odparł szeptem. - Będę się zbierał, ale pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć. Cały czas czekam na ten dzień, kiedy przyjdziesz do mnie i oznajmisz, cały w skowronkach, że się zakochałeś i zamierzasz się ustatkować.

        - Niedoczekanie! - krzyknął chłopak na cały bar, na co Dylan poklepał go po plecach. Ocenił jego stan i zrozumiał, że nie może zostawić go samego, więc pomógł mu wstać i postanowił odprowadzić go do domu. Poczuł się faktycznie jak starszy brat, zajmujący się tym młodszym troskliwie. Liam był wciąż taki niedojrzały i choć potrafił zaleźć człowiekowi za skórę, Dylan był za niego odpowiedzialny. Od tego są przyjaciele - żeby doglądać tego drugiego, patrzeć, czy ten nie potyka się o własne nogi i wspierać go, bez względu na wszystko.

OOO

        Mężczyzna po cichu wszedł do sypialni, nasłuchując, czy Michelle położyła się już spać. Zapalił lampkę i dostrzegł ją, leżącą na łóżku, z twarzą wtuloną w poduszkę. Była do niego zwrócona tyłem i Dylan był pewien, że ukochana śpi. Podszedł bliżej i nachylił się, by pocałować ją w czoło, po czym wyszedł do łazienki. Kilkanaście minut później zasnął obok niej, upojony faktem, że Chelle jest w dobrej formie i nie zarywa nocy na bezcelowe zamartwianie się.
        Kiedy tylko Michelle upewniła się, że mąż zasnął, otworzyła zaszklone oczy i przetarła wilgotny od łez policzek. Dylan potrafił być tak ślepy... Jak mógł nie zauważyć, że coś jest nie tak i że jego ukochana płacze już od kilku godzin? W głębi duszy pragnęła, by rzucił wszystko i przytulił ją do siebie, chroniąc przed złem całego tego parszywego świata. Z drugiej strony bała się, że kiedy już Dylan zauważy, że pojawił się jakiś problem, będzie musiała opowiedzieć mu o wszystkim. Nie chciała tego robić. Nie była gotowa na zaakceptowanie tej prawdy, a co dopiero na opowiadanie o niej innym ludziom.
        Kobieta zacisnęła powieki, tłumiąc kolejny przypływ smutku. Jej życie było porażką.

OOO

Hej :* 
Jestem mile zaskoczona tym, że poprzedni rozdział zebrał tak pozytywne opinie - dziękuję Wam! Obecny rozdział jest już trochę dłuższy i mam nadzieję, że również przypadnie Wam do gustu.
Miłej lektury! :) 
PS. Zdjęcie jako że moje Diabełki wygrały 3:2 z Aston Villą, a oto największa gwiazda tego meczu:

<3