10. ,,Twoje słowa są dla mnie muzyką''

Snow Patrol - Set The Fire To The Third Bar

        Mężczyzna szedł długim, jasnym korytarzem, znając go na pamięć nie od dziś. Ona leżała w szpitalu, w którym się poznali, walcząc o życie każdego dnia. Kim on był dla niej? Nie byli parą, nie deklarowali się, a jednak byli od siebie zależni. Dawał jej siłę, by walczyć z codziennością i z chorobą. Przy nim wydawała się szczęśliwa, a na jej twarzy pojawiał się uśmiech, który przecież nie gościł tam często. On, zagubiony osiemnastolatek, szukający swojej drogi, ginący w cieniu ambitnego brata, przy niej stawał się lepszym człowiekiem. Czas pokazał, że nigdy nie był tak przyzwoity, jak właśnie wtedy. Był szczeniakiem, kiedy zakochał się bez pamięci, a jednak nigdy nie dowie się, czy uczucie, którym darzył Lily, było prawdziwe.
        Zatrzymał się przed drzwiami sali, w której leżała. W dłoni ściskał bukiet kwiatów o wyrazistym, jaskrawym kolorze - niemal identycznym, co kolor jej oczu. Chciał jej powiedzieć, że ją kocha - pierwszy raz w swoim życiu. W głowie zarysowany miał dokładny scenariusz i chciał, by wszystko poszło zgodnie z planem. 
        Otworzył drzwi.

         Brunet wstał z łóżka, gdy usłyszał dzwonek do drzwi. Kiedy po raz ostatni śnił sen o Lily, o tamtych wydarzeniach, do których tak nie lubił powracać myślami? Minęły wieki, odkąd widział jej twarz po raz ostatni i dzisiaj, przez ułamek sekundy, czuł, że ją odzyskał. Już otwierał drzwi do jej sali w szpitalu, już dzieliły go chwile od ujrzenia jej pięknych oczu i nagle został obudzony. Była tylko jedna osoba, która rujnowała wszystko w jego życiu. On już wiedział, kto do niego przyszedł i niechętnie wyszedł spod kołdry.

         - Czego? - warknął Liam, otwierając drzwi, a mężczyzna stojący za progiem wybałuszył oczy, po czym cmoknął z niezadowoleniem.

         - A ty nigdy się nie nauczysz trochę kultury? - zapytał z wyższością.

        - Wystarczy jeden sztywniak w tej rodzinie, doktorku - odparł chłopak. - Czego? - powtórzył.

        - Rodzice chcieli zaprosić cię na obiad, ale nie raczyłeś odebrać telefonu.

        - Jakaś szczególna okazja? - spytał, niezbyt zainteresowany, a rozmówca pokręcił pogardliwie głową.

        - Kim trzeba być, żeby nie pamiętać o urodzinach własnej matki?

        - Mną - uśmiechnął się Liam sztucznie. - Uosobienie wszystkich najbardziej parszywych cech to ja, braciszku. Zawsze patrzyłeś na mnie jak na śmiecia.

        - Przestań się żalić - powiedział lekceważąco. - Dziś wieczorem, w domu rodziców. Masz być. - skwitował i odszedł, a Liam z przyjemnością zamknął za nim drzwi.

        - Bo wielki Marshall zawsze musi postawić na swoim - powiedział sam do siebie Liam.

Jestem całe mile od Ciebie
Leżę na zimnej ziemi
I modlę się, by coś mnie podniosło
I umieściło w Twych ciepłych ramionach*

         Od jej ostatniego wyjścia na jakiekolwiek przyjęcie minęło niewiele mniej czasu, ile poświęcił mężczyzna na przekonywanie jej, że powinna mu towarzyszyć. Do tej pory była niepewna i obawiała się, że sobie nie poradzi, ponieważ wyszła z wprawy. Brunet, jakby wyczuwając jej emocje, mocniej splótł jej palce z własnymi, dodając jej otuchy.

          - Wyglądasz prześlicznie - powiedział, kiedy zbliżali się powoli do domu jego rodziców. - Florence, niepotrzebnie się stresujesz. Naprawdę ładnie ci w tym kolorze.

          - Czy ja wiem... - rzekła, zerkając na wiśniowy odcień swojej sukienki, mocno dopasowanej do ciała. Dostała ją od niego tego samego dnia, czym niemal zmusił ją, by poszła z nim na to przyjęcie.

          - Byłoby jeszcze lepiej, gdybyś zdjęła ten sweterek... - powiedział, lustrując ją wzrokiem, a kiedy skierował dłoń ponad jej nadgarstek, dziewczyna odsunęła się gwałtownie. - Dobra, spokojnie, jak wolisz - rzekł zmieszany i całą dalszą drogę milczeli.

To twoje słowa w mojej pamięci
Są dla mnie muzyką*

          - Jesteś niesamowita... - powiedział osiemnastolatek, patrząc na niebieskooką, która zerknęła na niego znad książki.

         - To nie ja, to Szekspir - odrzekła Lily, przerywając głośne czytanie lektury.

         - W szkole już dawno bym zasnął, wiesz o tym - rzekł Liam. - Powinnaś być moją nauczycielką. Miałbym same szóstki.

         - Sądzę, że jednak rozpraszałabym cię i miałbyś same jedynki.

        - Czyli nic nowego - uśmiechnął się, po czym położył się obok niej, a ona kontynuowała czytanie. 

          Wsłuchiwał się w jej głos, jakby była to najpiękniejsza melodia, jaką kiedykolwiek znał. Była chora, tlił się w niej tak wątły płomień, a jednak wystarczająco silny, by rozkochać go w sobie. 

 

         - Czy ty mnie w ogóle słuchasz? - zapytała zirytowana blondynka, stukająca obcasami o chodnik, próbując dotrzymać kroku Liamowi. Chłopak kiwnął głową i pozwolił jej, by kontynuowała rozprawianie o swoich ostatnich zakupach. 

         I tak jej nie słuchał... Była tylko wyjściem awaryjnym, ponieważ uznał, że skoro już musi iść na to przyjęcie, to przynajmniej wolał mieć kogoś do towarzystwa. Ta dziewczyna, której prawdę mówiąc imienia nie zapamiętał, była wygadana i na pewno odciągnie zainteresowanie rodziców od niego. On po prostu spędzi wieczór na słuchaniu historyjek swojego idealnego braciszka, udając, że świetnie się bawi, po czym wyjdzie, poluzuje krawat i pójdzie się napić, a potem pewnie skończy z kolejną przypadkową panną. Dzień jak co dzień.

         - Wypadałoby przepuścić mnie w drzwiach - syknęła blondynka, kiedy oboje wchodzili do jego rodzinnego domu.

         - Tak jakby twoje maniery były nienaganne - odparł Liam i zamknął za nią drzwi z hukiem. Zdjął kurtkę, poczekał, aż dziewczyna zrobi to samo, po czym nachylił się ku niej. - Pamiętaj, poznaliśmy się rok temu, jesteś wykształcona i tak dalej, kochasz mnie do szaleństwa i chciałabyś się przy mnie zestarzeć. Moi rodzice uwielbiają takie ckliwe historyjki.

          - Spokojnie, mam to opanowane - odparła. - Czekam na zapłatę. Kupię sobie za to te kozaczki, o których ci opowiadałam...

          Liam przewrócił oczami.

         - Synku! - krzyknęła radośnie kobieta o krótkich, ciemnych włosach i wielkich oczach o odcieniu czekolady, po czym objęła Liama najmocniej, jak tylko potrafiła. - A to...

         - Laura - odparła blondynka, wyciągając dłoń ku matce Liama. Ten odetchnął, po czym zostawił je same i poszedł dalej. W połowie drogi przywitał się z ojcem, który z kolei kazał mu iść do salonu, gdzie był już Marshall. Była to marna zachęta, ale Liam postanowił tym razem nie robić kłopotów.

         - Mój brat to nieudacznik - powiedział Marshall, patrząc na Florence. Oboje siedzieli na kanapie, pijąc kawę i czekając, aż przyjęcie oficjalnie się rozpocznie. Początkowo dziewczyna nie wiedziała, że obecni będą tylko członkowie rodziny. Kiedy się dowiedziała, poczuła się jeszcze bardziej niepewnie, ale nie miała jak stąd uciec. Póki co nie było tak źle. Rodzice Marshalla wydawali się być naprawdę sympatycznymi ludźmi. Powitali ją radośnie, nie przeczuwając chyba, że mają do czynienia z osobą, która ma na swoim koncie niejedno przewinienie.

         - Nie może być aż tak źle - rzekła Florence, kiedy zorientowała się, że chłopak czeka na jej odpowiedź.

         - Sama zobaczysz, o ile w ogóle raczy się pojawić, a nie liczyłbym na to. Woli chlać, balować i mieć wszystko i wszystkich w głębokim poważaniu.

         - Jesteś chyba za bardzo wymagający - powiedziała dziewczyna.

         - Powinnaś się cieszyć, że ty sprostałaś moim wymogom w stu procentach... - mężczyzna nachylił się ku niej, chcąc ją pocałować. Gdy ich usta połączyły się, choć Florence wcale nie miała na to teraz ochoty, sponad jego głowy dostrzegła twarz Liama.

                Słowa nie są w stanie opisać, jak niezręcznie poczuli się oboje.

OOO

Po raz pierwszy w 2013 roku!
Wprowadzenie nowej bohaterki, czyli Lily, jest bardzo tajemnicze, ale taki był zamysł. Wszystko później się wyjaśni.
Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkiego dobrego! :)
P.S. Pobalowałyście w Sylwka? ;d

Snow Patrol - Set The Fire To The Third Bar *