12. ,,Nigdy nie czułem się gorzej''

         Brunet otworzył oczy i w tym samym momencie zapragnął zamknąć je z powrotem - ogólne rozdrażnienie zostało wsparte bólem głowy po zapijaniu problemów alkoholem, przez co powitał nowy dzień z grymasem na twarzy. Był tutaj, a ona była tam. Fizycznie wcale nie była daleko, w każdej chwili mógł po prostu do niej pójść, by przytulić i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze i że razem pokonają każdą przeszkodę, jaka pojawi się na ich drodze. W głębi ducha wiedział jednak, że dzieli ich ogromny dystans. Ona wcale nie chciała, by był przy niej. Powiedziała, że ją znienawidzi i tak też się stanie, jeśli prawdą okaże się to, co podobno chodziło jej po głowie od pewnego czasu. Znienawidzi kobietę, którą naprawdę kochał, jak wariat, choć od pierwszej chwili, gdy ją zobaczył, obiecywał sobie, że nigdy jej nie zostawi.
         - Liam, możemy pogadać? - zapytał Dylan cicho, zerkając na przyjaciela rozwalonego leniwie w swoim wielkim łóżku. Sam Dylan musiał zadowolić się kanapą, choć prawdę mówiąc, nie pamiętał nawet, jak tu trafił ostatniej nocy. Zgadywał, że po północy był już w tak żałosnym stanie, że Liam odeskortował go do domu. On, czołowy imprezowicz, tym razem zaopiekował się Dylanem. Udowadniał, że wcale nie jest beznadziejnym, pustym, niedojrzałym facetem... Może jedynie pogubił się trochę?

          - Po co pytasz? - zdziwił się Liam, ziewając i przeciągając się. - Po to tu jestem, no nie?

          - Chciałem wiedzieć, czy mógłbym na jakiś czas zatrzymać się u ciebie.
          - A co z Michelle? - zapytał brunet, głosem wskazującym ewidentnie na znużenie tematem. Od jakiegoś czasu dawał Dylanowi jasno do zrozumienia, że denerwuje go zachowanie dziewczyny. - Co ona znowu zrobiła, że stajesz się cieniem samego siebie?
          - Nie no, chyba nie jest ze mną aż tak źle...
          - Jest jest - odrzekł Liam bez ogródek. - No więc, co się stało?
      - Przykro mi, ale na razie ci nie powiem - odpowiedział. - Teraz przede wszystkim muszę porozmawiać z Michelle.
         - Stary, no więc możesz się u mnie zakotwiczyć na te kilka dni - powiedział chłopak. - Zostań, jak długo potrzebujesz. Przerwa na pewno dobrze wam zrobi.
        - Tylko że my jesteśmy w separacji - zauważył Dylan. - Przez ułamek sekundy było dobrze, a teraz znowu wszystko się spieprzyło.
        - Może to po prostu nie jest wam pisane? - zastanowił się Liam, na co przyjaciel wyraźnie się najeżył. Mężczyzna postanowił w tym momencie przerwać rozmowę i poczuł ulgę, gdy jego telefon przerwał niezręczną, przeciągającą się chwilę ciszy. 

 Taylor Swift & Ed Sheeran - Everything Has Changed

         W życiu kochał tylko trzy kobiety: swoją matkę, Lily i Victorię. Do tej pory wydawało mu się, że jego idealna dziewczyna powinna być długonogą blondynką, tymczasem okazało się, że wszystkie kobiety, które kiedykolwiek darzył prawdziwą miłością, były brunetkami. Tak, jak ona. Dziewczyna stała zwrócona do niego plecami, jednak on rozpoznał ją bez trudu - była taka nadzwyczajna, choć nie z wyglądu, lecz z charakteru. Poznawał ją powoli i opornie, jednak każde spotkanie potęgowało jego apetyt na więcej. Chciał znowu ją zobaczyć i wdzięczny był jej za to, że to ona zadzwoniła, prosząc o spotkanie. Wyświadczyła mu wielką przysługę, bo sam mógłby mieć wyrzuty sumienia - ona była dziewczyną jego brata i nawet, gdyby nie zrobili niczego nieprzyzwoitego, nie chciał ryzykować. Czuł, że Florence to wyjątkowa dziewczyna i nie ufał w to, że zdoła nad sobą panować, jeśli w końcu między nimi naprawdę zaiskrzy. Wydawało mu się to kwestią czasu i zastanawiał się, czy aby na pewno powinno go to martwić. Brunet położył dłoń na ramieniu dziewczyny, a ta zadrżała.

         - Nie chciałem cię przestraszyć czy coś - powiedział Liam, nieco zakłopotany, jednak Florence po chwili uśmiechnęła się, co dodało mu otuchy. - Co my tu robimy?

         - Potrzebuję twojej pomocy - odparła, rozglądając się po galerii handlowej. - Marshall ma dzisiaj urodziny.

         - A co mnie to obchodzi? - warknął.

         - To twój brat - szepnęła z zakłopotaniem. - Pomyślałam, że pomożesz mi wybrać dla niego prezent, to wszystko.

         - Myślę, że jako jego dziewczyna znasz go najlepiej.

         - Gdyby tak było, nie prosiłabym cię o pomoc - odparła zirytowana. - Dobra, jeśli masz robić problemy, to może lepiej idź.

         - Spokojnie, ja po prostu nie odczuwam szczególnej przyjemności z rozmawiania o tym pajacu, ale mogę spróbować, jeśli chcesz.

         - Byłoby miło - uśmiechnęła się, na co brunet pokręcił głową i też się uśmiechnął, choć o wiele mniej promiennie.

         - Kobiety... - powiedział cicho, dotrzymując kroku Florence.  

          

Wróć i powiedz mi dlaczego
Czuję się jakbym tęskniła za tobą cały ten czas
I spotkaj się tam ze mną
I daj mi znać, że to wszystko nie jest tylko w mojej głowie *

         - Straszna maruda z ciebie... - powiedziała Florence, rzucając mężczyźnie krytyczne spojrzenie. Ten jedynie wzruszył ramionami. - Mogłam cię nie zapraszać.

         - To już nie moja wina - odparł Liam obojętnie. - Nie zdążyłaś zauważyć, że nie darzymy się z moim bratem szczególną sympatią?

          - Bynajmniej - pokręciła głową. - Właśnie dlatego chciałam, żebyś się ze mną spotkał.

          - Że co proszę?

       - Chciałam, żebyście się jakoś dogadali. Nie wiem, o co poszło i w zasadzie nawet nie zamierzam o to pytać. Po prostu chciałam zrobić coś dobrego i uważam, że dla Marshalla najlepszym prezentem będzie pogodzenie się z tobą.

           - Aż tak chcesz naprawiać świat? - skrzywił się. - Florence, ja mogę się spotykać z tobą, kiedy tylko będziesz chciała, ale nie mieszaj w to mojego brata. Dla mnie nie istnieje szansa na pogodzenie się z tym palantem, więc jeśli to twój główny cel w znajomości ze mną, to chyba powinniśmy...

         - Dobra, Liam, uspokój się - uśmiechnęła się promiennie. - Nie to nie, przecież nie będę cię do niczego zmuszać.

          - Dziękuję ci bardzo - chłopak odwzajemnił uśmiech. - Marshall jest lekarzem, więc możesz mu kupić termometr i niech go sobie wsadzi w...

Nickelback - Lullaby

Proszę, pozwól mi cię zabrać
Z ciemności do światła,
Bo wierzę w Ciebie,
Że przetrwasz kolejną noc
Przestań myśleć
O najprostszej drodze wyjścia
Nie ma potrzeby by zdmuchiwać świecę
Ponieważ to jeszcze nie Twój koniec
Jesteś o wiele za młoda
A najlepsze dopiero nadejdzie **

         Nie tak dawno skradał się do swojego własnego domu na palcach. Chciał mieć żonę na oku, upewniać się, że wszystko z nią w porządku, równocześnie nie ujawniając się - bo ona nie chciała go widzieć. Niemal wykrzykiwała mu, jak bardzo go nienawidzi i choć on był przekonany, że tak naprawdę kochała go przez cały ten czas, nie zamierzał naciskać. Dziś skradał się, ale tym razem to on nie chciał jej widzieć. Nie chciał patrzeć w te jej zakłamane oczy. Nie potrafił.
         Wiedział, że czeka go ciężka próba, jedna z najtrudniejszych, jakich do tej pory doświadczył. Była kobietą, za którą dałby się pokroić, jeśli miałoby to ją uszczęśliwić albo ocalić jej życie od zguby. Była jego światłem, jego nadzieją i jego własną ucieczką od problemów. A potem zaczęła wszystko komplikować. Ona, bo tak naprawdę czemu winny był Benjamin? W jaki sposób zawiniło ich ukochane dziecko? Przecież nie oni jedni stracili swoje potomstwo, są ludzie, którzy właśnie w takim momencie scalają się jeszcze bardziej, by być dla siebie nawzajem największym oparciem. To Michelle była powodem, przez który nie potrafili się dogadać. Odtrącała go i to jeszcze był w stanie znieść. Kochał ją tak bardzo, tak nieskazitelnie, dopóki na tym pięknym obrazku nie pojawiła się rysa, którą odczuł tak, jakby ktoś rozcinał jego skórę nożem.

         Mężczyzna wzdrygnął, gdy usłyszał za sobą jej kroki. Mimo to nawet na nią nie spojrzał i nie przestał pakować swoich ubrań do torby. Wyczuwał, że dziewczyna chce coś powiedzieć, ale wciąż szuka odpowiednich słów. Jakoś wcale nie było mu jej szkoda.

         - Cherry do mnie dzwoniła - zaczęła w końcu Michelle. - Powiedziała mi, że już wiesz.

         Brunet uśmiechnął się pogardliwie, wrzucając koszulkę niedbale do torby.

         - Miałam rację, kiedy ci powiedziałam, że mnie znienawidzisz - kontynuowała. - Teraz nawet na mnie nie spojrzysz. Nawet się nie odezwiesz. A wiesz, byłoby mi lepiej, gdybyś wygarnął mi moje błędy prosto w twarz. Przynajmniej miałabym za swoje.

         - A coś by to zmieniło? - zakpił. - Przecież ty już zadecydowałaś za nas oboje.

         - Dylan, nie chciałam cię skrzywdzić, zrozum to. Posłuchaj...

         - Nie, to ty posłuchaj - mężczyzna odłożył torbę na bok i usiadł na łóżku, wciąż unikając kontaktu wzrokowego z kobietą. - Walczyłem o ciebie jak lew, bo byłem pewien, że kiedy poczujesz moje wsparcie, dasz nam szansę i wreszcie zaczniesz życie na nowo. Robiłem wszystko, o cokolwiek poprosiłaś, bo ślepo wierzyłem, że to coś da. Odpychałaś mnie, a ja i tak nie rezygnowałem, jak jakiś skończony debil. Wszyscy mówili, że jeśli po trzech latach nam się nie ułożyło, to powinienem przestać o ciebie zabiegać, ale ja i tak wiedziałem najlepiej. Potem dałaś mi nadzieję i wiesz, przez okamgnienie byłem nawet szczęśliwy. Nie byłaś może tą moją dawną Michelle, ale przynajmniej czułem, że cię mam i że jesteś przy mnie bezpieczna. A teraz zrobiłaś coś, co sprawiło, że poczułem się jak śmieć. Nigdy nie czułem się gorzej, wiesz? Nigdy. Nie sądziłem, że ta cudowna dziewczyna, w której się zakochałem, kiedykolwiek stanie się aż taką egoistką.

         Dylan wstał, chwycił torbę i przerzucił ją sobie przez ramię. Przeszedł obok żony, ignorując jej próby zabrania głosu.

         - Nie chcę cię słuchać - powiedział. - I wiesz co? Nie możesz mieć satysfakcji z tego, że miałaś rację, że cię znienawidzę. Gówno prawda. Jestem skończonym frajerem, bo kocham cię nawet po tym wszystkim, co mi zrobiłaś - skwitował i wyszedł, czując, jak natłok myśli kotłuje się w jego głowie.

     Ostatecznie nawet na nią nie spojrzał, a szkoda, bo może gdyby zobaczył łzy w oczach ukochanej, zawróciłby z drogi i został obok niej, kiedy tak bardzo go potrzebowała.                

 Taylor Swift & Ed Sheeran - Everything Has Changed

          - Nie wiem co powiedzieć... - rzekł Marshall, przeglądając prezenty od dziewczyny. Był wieczór, który oboje spędzali u niego w mieszkaniu. Na stole jarzyły się światła świec, które odbijały się w kieliszkach.

          - Wystarczy, jak powiesz, że ci się podoba - powiedziała Florence, patrząc za okno, a w dłoniach dzierżąc komórkę. - Małe podziękowanie też nie zaszkodzi.

          - Termometr? - zdziwił się Marshall, potrząsając nowym obiektem i przyglądając mu się z uwagą, podczas gdy brunetka o mały włos nie zakrztusiła się ze śmiechu. - Zabawne nawiązanie do mojego zawodu.

          - Ale to nie jest prezent ode mnie - uśmiechnęła się, wlepiając wzrok w wyświetlacz telefonu i czując, jak na jej policzkach zaczynają pojawiać się rumieńce.

          Liam spędzał samotny wieczór w mieszkaniu, czekając na Dylana i zaczynając zastanawiać się, jak mu poszła rozmowa z Michelle. Obawiał się, że sprawy jeszcze bardziej się pokomplikowały, zresztą wcale nie byłby zaskoczony, gdyby okazało się to prawdą. Właśnie wtedy w jego kieszeni zabrzęczał telefon.

         ,,Dziękuję Ci za dzisiaj i mam nadzieję, że wkrótce to powtórzymy. Florence.''

         Nie przypominał sobie, kiedy po raz ostatni miał na twarzy aż tak szeroki uśmiech.

OOO

Hej :*
Kilka słów odnośnie całego tego opowiadania: jest ono ponure, a moim głównym celem nie jest wpędzać moich czytelników w depresję. Miałam pewne wątpliwości, czy publikować pozostałe odcinki, czy jednak nie, ale zdecydowałam dokończyć to, co zaczęłam - zwłaszcza, że te rozdziały są już dawno gotowe. Jedyne, co mogę obiecać, to że po tym opowiadaniu pojawi się nowe i mogę zagwarantować (a jestem w trakcie pisania jego 11 odcinka) że będzie ono o wiele lepsze i o wiele mniej przygnębiające, niż Owned Me. Bardziej romantyczne, niż dramatyczne, choć na pewno nie będzie cukierkowo. Mam nadzieję, że to dobra wiadomość :)
Dziękuję za opinie i pozdrawiam.

Taylor Swift & Ed Sheeran - Everything Has Changed *
Nickelback - Lullaby **