Epilog

***

Lifehouse & Natasha Bedingfield - Between The Raindrops

  

13 lipca 2018 r.

Rozejrzyj się dookoła,
Oprócz ciebie i mnie nie ma nikogo.
Właśnie tu i teraz.
Dokładnie w sposób, w jaki było nam to pisane *


       - Opowiem ci historię - rzekła kobieta, mocniej ściskając rączkę pięcioletniej dziewczynki, która spojrzała na nią z zaciekawieniem swymi wielkimi, błękitnymi oczami. - Nie będzie ona jedną z tych bajek, które czytam ci na zmianę z tatusiem, kiedy idziesz spać. Nie możemy też określić, czy jej zakończenie jest szczęśliwe, ponieważ ono cały czas dopiero się tworzy i robi to na naszych oczach.
       Dziewczynka przyglądała się lekkim chmurkom na intensywnie niebieskim niebie, analizując ich różnorodne kształty. Uwielbiała to robić, sprawiało to, że mogła oderwać się od rzeczywistego świata i przez chwilę żyć fantazją. Była uroczym dzieckiem, poznającym świat z wielką przyjemnością i rozkoszą. Wszystko ją interesowało. Nie była typem osoby, która wiecznie rozrabia i wszędzie jest jej pełno. Była małym myślicielem, trochę samotnikiem, czym tak bardzo przypominała swojego ojca.
       - A o czym będzie ta historyjka? - zapytała w końcu Faith, wzrokiem znów wracając na twarz rodzicielki.
       - O wielu ważnych rzeczach - stwierdziła Michelle po zastanowieniu się. - Po części o miłości, nadziei, przebaczeniu. O wszystkim tym, co musisz wiedzieć, a dzisiaj jest najlepszy dzień, byś poznała tą opowieść.
       - Dlatego, że dzisiaj są trzynaste urodziny Bena? - spytała, a kobieta uśmiechnęła się i w milczeniu skinęła głową twierdząco.
       Coraz częściej nie mogła wyjść z podziwu nad swoją córeczką. Miała pięć lat, a była już tak mądrą małą osóbką, że aż wprawiała swych własnych rodziców w otępienie.     

8 maja 2018 r.

       Przez dłuższą chwilę Michelle przyglądała się młodemu małżeństwu, relaksującemu się w ogrodzie w ten ciepły, wiosenny dzień. Marshall kosił trawnik, czemu towarzyszył przyjemny powiew świeżości, z kolei Florence leżała na kocu, mając nadzieję, że słońce choć trochę muśnie jej skórę, nadając jej ciemniejszy odcień. Wyglądali na niezwykle szczęśliwych i aż trudno było uwierzyć w to, że minęło już ponad pięć lat, odkąd się poznali. Dziś sprawiali wrażenie starych dobrych przyjaciół, którzy wiedzą o sobie dosłownie wszystko. Wiele razem przeszli, niejednokrotnie znajdowali się na zakręcie, a jednak podziałało to jedynie na ich korzyść - dzisiaj byli bowiem silniejsi i jeszcze bardziej zespoleni, niż przedtem.
        - Michelle? - zapytała cicho Florence, zauważając kobietę i nie wiedząc, że ta przyglądała się jej już od kilku dobrych minut. Parks pomachała ręką i podeszła bliżej, witając się z obojgiem z osobna. - Nie chcę być niemiła, ale co ty tu właściwie...
        - Na twoim miejscu też byłabym w szoku - zareagowała szybko dziewczyna, mimo wszystko uśmiechając się. - Możemy porozmawiać?
       Brunetka spojrzała pytająco na męża, który jedynie pokiwał głową i odwrócił wzrok. Chelle zajęła wolne miejsce obok ciemnowłosej na trawie, po czym zaczęła bawić się pojedynczymi źdźbłami, aby czymś zająć ręce. Dopiero po chwili nabrała powietrza w płuca i postanowiła swymi słowami przerwać niekomfortową ciszę.
       - Wczoraj minęło dziewięć lat od dnia, w którym zaginął mój syn - rzekła Michelle, w jej głosie nie gościł jednak żal, co wyjątkowo zdziwiło Florence. Nie zamierzała jej przerywać, postanowiła cierpliwie poczekać do końca wywodu ciemnowłosej. - Cała nasza rodzina bardzo to przeżyła. Oczywiście byliśmy na jego grobie.
       - My też - powiedziała Moon.
       - Wiem - odparła Chelle. - Widziałam dodatkowy znicz i kwiaty. Domyśliłam się, że to od was. Co roku pamiętacie. Dzisiaj przyszłam tu po to, by ci za to wszystko podziękować, ale nie tylko. Florence, wiem, że być może masz już tego świadomość od dawna, jednak zasługujesz na to, by usłyszeć to ode mnie bezpośrednio. Wybaczam ci wszystko, rozumiesz? Już dawno dotarło do mnie, że nie mam prawa obwiniać cię o to, co się stało.
       - Naprawdę to doceniam - powiedziała Florence, próbując zapanować nad swoimi emocjami, jednak po chwili roześmiała się i przyciągnęła kobietę do siebie, zamykając ją szczelnie w silnym uścisku swych rąk. - Tak długo czekałam na ten moment. Tak długo marzyłam o tym, że pewnego dnia mi wybaczysz.
       -       - Co wy takie szczęśliwe? - spytał Marshall, stając nad nimi i zasłaniając im tym samym słońce, pozostawiając je w cieniu. - Flo, tylko mi nie mów, że się wygadałaś! - mężczyzna spojrzał na żonę z wyrzutem, ta natomiast gwałtownie pokręciła głową.
      - Co się dzieje? - zapytała Chelle z zaciekawieniem. Małżeństwo wymieniło porozumiewawcze spojrzenia, po czym brunetka zabrała głos:
      - Będziemy mieli dziecko - rzekła Florence i aż zapiszczała z radości, to samo zrobiła również jej przyjaciółka, a przecież minęły wieki, odkąd po raz ostatni zachowała się tak wobec niej.

13 lipca 2018 r.

       - O czym był ten fragment? - zapytała Faith, ciągnąc matkę za rękaw jej sweterka i tym samym wyrywając ją z głębokiego zamyślenia.
       - O przebaczeniu - odparła Michelle. - O tym, że nie warto przekreślać naszego przyjaciela po tym, jak raz powinie mu się noga. Każdy zasługuje na to, by się wytłumaczyć, by przeprosić i by jego przeprosiny zostały przyjęte. Ludzie zawodzą, ale bez nich nie byłoby i nas. Chcę, żebyś o tym pamiętała, bo na pewno przyda ci się to w życiu.
       - A o czym będzie kolejny fragment? - spytała pięciolatka.
       - O miłości.

Uśmiech pojawia się na mojej twarzy,
Gdy wiem, że razem wszystko jest na dobrej drodze.
Jest nam lepiej niż tylko "w porządku" *

11 czerwca 2018 r.

       Może niektórzy ludzie nigdy nie dorośleją i nigdy nie uczą się na swoich błędach? Może on jest człowiekiem, który nawet całkiem lubi swoje życie, pomimo, że jest ono tak dalekie od przerysowanych scenariuszy? U niego nic nie jest przesłodzone ani ładne, a on sam, pomimo, że chyba wciąż atrakcyjny, nie ma już żadnej kobiecie nic do zaoferowania. Powinny już nauczyć się, że on nie jest dla żadnej z nich kandydatem na męża i na kogoś, przy kim warto się zestarzeć. On już nie szukał swojej drugiej połówki, bo doskonale wiedział, gdzie ona jest. Jeszcze przez ten czas, który przyjdzie mu przeżyć na Ziemi, Lily będzie dla niego nieosiągalna, potem jednak wszystko się zmieni. Będą razem. Będzie tak, jak on sobie to zaplanował i był bardziej niż pewien, że było to także jej marzenie.
       Atwood uśmiechnął się, kiedy do jego uszu dobiegło radosne ćwierkanie ptaków. Dzień był wyjątkowo pogodny, podobnie jak i nastrój bruneta, choć znajdował się obecnie w niezbyt pozytywnie kojarzącym się miejscu. Uniósł wzrok i przeczytał powoli to, co napisane było na kamiennej płycie. Znał już tą treść na pamięć, jednak czasami lubił pomyśleć, że minęło już tyle lat od jej śmierci. Wciąż czuł się tak, jakby dopiero ją poznawał, jako dzieciak, który wtedy niewiele wiedział o prawdziwym życiu. Czas pędził, jego córka rosła jak na drożdżach i wszystko się zmieniało, jednak kiedy myślał o ukochanej, wszystko nagle stawało w miejscu. Znów byli tylko oni dwoje i to, co ich łączyło. 
       - Jak by to było, gdybyś nigdy nie zachorowała? - zapytał Liam, wlepiając wzrok w maleńką fotografię brunetki na jej grobie. - Byłbym najbardziej nieszczęśliwym kolesiem na świecie, bo pewnie nawet bym cię nie poznał. Dasz wiarę? Szpital to miejsce, które pokochałem całym sercem, bo właśnie tam zobaczyłem cię po raz pierwszy. Wyglądałaś wtedy tak pięknie, zupełnie jak... - zamilkł, wyciągając telefon z kieszeni. Na tapecie widniało zdjęcie jego pięcioletniej córki. - Zupełnie jak moja mała Lily. Jest do ciebie podobna, to wszystko chyba za sprawą tego imienia. Nie wiem, jak to się stało, ale ma twoje błękitne oczy i za każdym razem, kiedy na mnie patrzy, czuję, że i ty masz mnie na oku. Nigdy nie sądziłem, że jeszcze pokocham jakąś dziewczynę tak bardzo, jak pokochałem ciebie, a tu proszę. Moja mała Lily Atwood jest moim oczkiem w głowie.
       - Nie podlizuj się - powiedziała pięciolatka, wyłaniając się zza pleców taty znienacka. Lubiła pojawiać się znikąd, zupełnie jak jej matka. Liam wziął córkę na ręce, po czym rozejrzał się dookoła i uspokoił się, gdy w oddali zobaczył Victorię.
       - Taka mała, a taka wyszczekana. Po kim ty to masz, co? - zapytał Atwood, a dziewczynka zatrzepotała rzęsami wdzięcznie. - Dobra, nie odpowiadaj.
       - Kto to? - spytała, wskazując na fotografię swojej imienniczki.
       - Można powiedzieć, że taki twój anioł - rzekł Liam. - Poważnie. Ona zawsze będzie cię ochraniać, patrząc na ciebie z góry. Nie bez powodu nosisz jej imię.
       - Potwierdzam - powiedziała Victoria, po czym uśmiechnęła się. - Przepraszam, że tak bez zapowiedzi, ale mam pilną sprawę na mieście.
       - Ta pilna sprawa nazywa się Sebastian - dopowiedziała Lily, na co Atwood parsknął śmiechem.
       - Mamuśka, widzę, że się rozkręcasz! - zakrzyknął radośnie, po czym wypuścił córkę z rąk, a ta odbiegła na bok i zaczęła zrywać kwiatki. - Mam nadzieję, że to jakiś porządny facet.
       - Spokojnie, na gorszego od ciebie nie mogę już trafić - wyszczerzyła się, po czym usiadła obok bruneta, a ten objął ją ramieniem.
       - Pewna jesteś? Do czegoś się jednak przydałem. Spójrz tylko, jaką fajną córeczkę zmontowaliśmy.
       - To głównie moja zasługa - odparła Victoria bez emocji. - No co, może nie? Gdybym w pewnym momencie nie ubzdurała sobie, że cię kocham, do niczego by między nami nie doszło.
       - Czy ja wiem? Od początku ci mówiłem, że prędzej czy później ty i ja... - Przerwał, kiedy Victoria szturchnęła go w łokieć. Spojrzał na nią i uśmiechnął się, po czym jeszcze mocniej przysunął jej ciało do siebie, w duchu dziękując Bogu za to, że po tych wszystkich zawirowaniach, dzisiaj miał w niej najlepszą przyjaciółkę na świecie.

13 lipca 2018 r.

        - Uciekamy do domku - powiedziała Michelle i wzięła córkę na ręce, po czym spojrzała po raz kolejny na niebo, jeszcze przed chwilą błękitne jak ocean, a teraz granatowo-szare, co jakiś czas rozjaśniające się błyskawicą. 
       Cmoknęła z niezadowoleniem. Dzisiaj jej syn kończyłby trzynaście lat. Powinna być przy jego grobie, powinna pomodlić się za niego i opowiedzieć Faith, jaki jej braciszek był dzielny. Obejrzała się za siebie i zdecydowała, że zmieni kierunek swej wędrówki. Przy grobie Benjamina stał ciemnowłosy mężczyzna. Chelle podeszła bliżej i postawiła córkę na ziemi, prosząc ją, aby przez chwilę nie mówiła ojcu, że go widzą.
        - Wszystko się zmieniło - rzekł Dylan, który widocznie już od jakiegoś czasu prowadził monolog przy grobie swojego syna. - Liam nadal wyciska życie jak cytrynę i nie przejmuje się konsekwencjami, ale przynajmniej nie oszukuje już tych biednych dziewczyn, które mogłyby liczyć na coś więcej z jego strony. Teraz mówi im od razu, że jego serce jest zajęte. To jest takie dziwne... Nie wiem, czy ja potrafiłbym kochać tak, jak on, gdyby to twoja matka była tak daleko ode mnie. Z drugiej strony, ty przecież już tam jesteś, a ja nie mam wątpliwości co do tego, że jesteś w moim sercu i zawsze w nim będziesz. Pomagasz mi zrozumieć mojego przyjaciela. A moja siostra? Trochę jej zajęło pozbieranie się po tym, jak Liam dał jej kosza, ale teraz stoi już twardo na nogach, zakochana i szczęśliwa. Oboje są naprawdę doskonałymi rodzicami, a najlepiej weryfikuje to uśmiech małej Lily - mężczyzna zamilkł na chwilę, złapał kilka głębszych oddechów i dopiero wtedy kontynuował. - Wiesz co jeszcze się zmieniło? Ja. Pamiętam siebie sprzed kilkunastu lat. Napakowany koleś, któremu wydaje się, że ma życie w swojej garści. Kiedy poznałem twoją mamę, zrozumiałem, że to, czym żyłem przedtem, było jedynie złudzeniem. To ona uczyniła moje życie prawdą, piękniejszą od tej, którą mogłem sobie wyśnić. To niesamowite, że potrafimy z dnia na dzień odsunąć się od osoby, którą kochamy. Po twoim zaginięciu to ona odsuwała się ode mnie, ale przecież i ja nie byłem święty. Byłem zmęczony jej zachowaniem, zmęczony tym, że musiałem walczyć samotnie. Poddałem się i wiem, że nawaliłem. Mniej więcej w tamtym momencie na świecie pojawiła się twoja siostra i była dla nas jak błogosławieństwo, bo zapewne gdyby nie ona, dzisiaj nie bylibyśmy już z twoją matką małżeństwem. Nadal bym ją kochał do szaleństwa, ale nie umiałbym trwać u jej boku. Dzięki wam to wszystko stało się możliwe. Ty i twoja siostra naprawiliście naszą rodzinę, poskładaliście nas z powrotem w jedną całość. Codziennie żałuję, że nie mogę cię zobaczyć ani przytulić, ale wtedy przypominam sobie, że obejdę się bez tego, ponieważ mam cię jeszcze bliżej. Mam cię w sercu, Ben. Jestem z ciebie taki dumny. Zawsze będę cię kochał i nigdy nie przestanę czekać na nasze kolejne spotkanie.
       Mężczyzna wstał z miejsca, po raz ostatni zerkając na nagrobek syna, po czym odwrócił się i zamarł, widząc Michelle i Faith, przyglądających mu się. Oczy jego żony były zaszklone i choć deszcz rozpadał się na dobre, brunet mógłby przysiąc, że winne temu nie były krople, lecz jej łzy wzruszenia. Małżeństwo popatrzyło na siebie, próbując odnaleźć właściwe słowa, by przerwać ciszę, jednak gdy żadne z nich nie wpadło na nic specjalnego, podeszli do siebie i przytulili się tak, jakby było to ich ostatnie spotkanie. Swą silną dłonią Dylan wygładził mokre włosy dziewczyny, ta z kolei bez namysłu pocałowała go prosto w usta, czerpiąc z tego radość większą, niż kiedykolwiek przedtem. Oficjalnie odzyskała swego ukochanego. Znów jej ufał, wybaczył jej wszystko i teraz mogło być już tylko lepiej.
       - Mamo, a gdzie fragment o nadziei? - wtrąciła zniecierpliwiona Faith, wpatrzona w rodziców i domagająca się ich natychmiastowej odpowiedzi.
       - Ten fragment jest w trakcie tworzenia - odparła Michelle, a Dylan potwierdził jej słowa skinięciem głowy. - Oby trwało to jak najdłużej, bo jeśli nasza nadzieja nigdy nas nie opuści, już zawsze będziemy tacy szczęśliwi, jak dzisiaj.
       
Spacerując między kroplami deszczu,
Podróżując po wtórnych wstrząsach obok ciebie,
Od jednego zachodu słońca do drugiego,
Żyjąc jakby nie było nic do stracenia,
Goniąc za kopalniami złota,
Przekraczając niewielkie różnice, jakie poznaliśmy.
Trzymaj się i złap oddech,
Będę tutaj z każdym krokiem,
Spacerując między kroplami deszczu razem z tobą. *
***

Lifehouse & Natasha Bedingfield - Between The Raindrops *